პოლიტიკა არ მესმის, არ მაინტერესებს და არ მინდა. მაგრამ ის მაინც სულ მეხება და ცხოვრებას მიფუჭებს. მისგან ხეირი არ მახსოვს, წყენა - უთვალავი.
ახლაც ასე მოხდა.
ჩემს ცხოვრებაში პირველად თავზე ხელი ავიღე, "ინტერკონტინენტალში" შესანიშნავი საგზური ვიყიდე და ეგვიპტეში გავემგზავრე, არც "მასალისთვის", არც სამუშაოდ, არც სათარჯიმნოდ, არამედ დასასვენებლად. ბურჟუაზიის მოკრძალებული ხიბლი და მსგავსები.
ხანდახან გინდება, ადგე და წახვიდე. უბრალოდ, წახვიდე, როგორც ზღაპრის გმირები მიდიან ხოლმე „ბედის საძებრად": ამხედრდებიან რამე ჯაგლაგზე, რომელიც ჯადოსნური აღმოჩნდება და უბრძანებენ, გაფრინდეს ფიქრზე სწრაფად, ქარზე მალულად. მიმართულებას რა აზრი აქვს, რა ვაჟკაცის სადარდებელი ეგაა!
როგორ უნდა გიყვარდეს და გენატრებოდეს ტომი და ჰეკლბერი ან ჯერ ჰეკლბერი და მერე ტომი, რომ გიჟ, წვიმიან შაბათს, დილაუთენია ღამის ნიუ-იორკის "პენ-სთეიშენის" მიმართულებით, მატარებლების მიწისზედა სადგურამდე ნახევრადმძინარემ ცარიელ ვაგონში იმგზავრო, მერე კვლავ მატარებლით - პენსილვანიისკენ და ბოლოს "სოფლის ავტობუსებით" ელმაირაში ჩაჩაქჩაქდე.
შეიძლება მართლა ძალიან მინდოდა რომ სულ სხვა ირანი აღმომეჩინა და ამიტომაც მომეჩვენა, რომ ეს ქვეყანა საკმაოდ განსხვავდება იმ სტერეოტიპული წარმოდგენებისაგან, რომელიც ჩვენ ირანის შესახებ გაგვაჩნია.
...არც მუდამ თანამედროვე, "ენერჯაიზერის" ბატარეასავით ყოჩაღი შექსპირი, არც პოლიტიკური ზონგებით მდიდარი ბრეხტი და არც ფსიქოლოგიური ნიუანსებით სავსე ჩეხოვი!!! წელს ბერლინის ცნობილი თეატრალური ფესტივალი სახელწოდებით Theatertreffen (ითარგმნება როგორც "თეატრალური შეხვედრები") კლასიკოსებს არ სწყალობდა. ჟურნალისტების ბანალურ შეკითხვაზე "რატომ", ფესტივალის დირექტორი, იოჰანეს სარტორიუსი უცნაური იუმორით პასუხობდა: "უმჯობესია, კლასიკოსები ცოტა ხნით აკლდამებში მოვასვენოთ".
აეროპორტებში, სასაზღვრო პუნქტებთან ყოველთვის ვიძაბები ხოლმე. რაღაც საბჭოთა კომპლექსია, რომელიც თავის დროზე ბრწყინვალედ აღწერა იშტვან საბომ, ფილმში "შეხვედრა ვენერასთან".
მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობის პერიოდიდან დაწყებული, ნორმან მეილერი თავის მიმოწერაში მუდმივად აქტუალურ პოლიტიკურ თემებს ეხებოდა - გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრეც კი.
 Arno Declair_06.jpg)
