80-90-იანი წლების, ორი ეპოქის ნაწიბურზე დაწერილი და მერე დავიწყებული რამდენიმე ლექსი, ძველი სიმღერების მსგავსად ჩემში ზუსტად იმ დროისა და სივრცის რეკონსტიტუციას ახდენს, რომელშიც ისინი დაიწერა. თითქოს დროის მანქანის წყალობით მომავალში, 21-ე საუკუნის ჩემს რეალობაში მოხვედრილი ზოგიერთი მათგანი ისევ აქტუალური დარჩა.
თუ არ ვცდები, ვაცლავ ჰაველს აქვს ნათქვამი, იმ ქვეყნებში, სადაც დემოკრატიის კუთხით არცთუ სახარბიელოდაა საქმე, ხალხი თავის ლიდერს ემსგავსება - როგორც ტემპერამენტით, ასევე მენტალურადო.
არ ვიცი, რითი დავემსგავსეთ ჩვენი დამოუკიდებელი ყოფის სამ უფროსს, მაგრამ იმას კი, როგორც იტყვიან, საკუთარ ტყავზეც ვგრძნობ, რომ მეტ-ნაკლებად ჩვენც ვიცვლებოდით მათ ცვლასთან ერთად.
ჩემი ვარაუდით, განკაცებული ღმერთები არაერთხელ სწვევიან ჩვენს ციცქნა, ცისფერ პლანეტას, მაგრამ არა მგონია, რომელიმეს უორენ ბიტივით თავაწეულსა და გამოპრანჭულს ეტარებინოს სპორტული მანქანა როუდეიუ დრაივზე.
"მას ქარის სილუეტი აქვს და უფსკრულში მოაბიჯებს" - ფრანგი კრიტიკოსის მიერ ნათქვამი ამ დამაინტრიგებელი სიტყვებით გავიცანი ის ამ რამდენიმე წლის წინ, პარიზში. ალი აჰმად საიდ ესბერი, ლიტერატურული ფსევდონიმი - ადონისი. სირიელი პოეტი, რომელიც 1986 წლიდან პარიზში ცხოვრობს. წერს არაბულად და ფრანგულად ბეჭდავს მის მიერვე ავტორიზებულ თარგმანებს.
გოგი გვახარიას ლექციაზე მივხვდი, რომ მაგრად ურევს ჩემი საათი. არადა, „სვოჩია". შარშან, 20 წლის რომ გავხდი, ჩემმა ყოფილმა შეყვარებულმა, მამუკამ მაჩუქა. მას მერე ერთი წელიც კი არ გასულა, მაგრამ ელემენტმა უკვე მიმტყუნა.
