თუ 18 წლის ხარ, იმათ გულჩვილობაზე გეცინება, ვინც ფაქიზი ასაკის გამო გითანაგრძნობს, წლების მერე თანაგრძნობის მიზეზი იცი, მაგრამ იმ წლების სიმძაფრე გენატრება. აქ, ჩვენს ნაწერებში ისეთი დრო - ადამიანის დრო - შევქმენით, სადაც მოლოდინი, დაუცველობა და მეხსიერება ერთმანეთს ხვდება. აი ასაკი, როცა ცხოვრება თავს პირველად გაცნობს და საზოგადოებას, გავლენებს, პასუხისმგებლობებს, სქესს თვალს უსწორებ. თუ გინდა, ადამიანი გახდე, შეეჯახე ამათ და შეჯახებაში საკუთარ თავს თანაუგრძნე, თუ შეგრძნებების სიმძაფრის დაკარგვა არ გინდა, ისევ, ისევ და ისევ, ეს ყველაფერი მეხსიერებაში გაიმეორე.