view counter
სპეცპროექტი
ინსპირაცია

ჩემი ინსპირაცია

 

"არ იცის, რომ მან ქალები კინოეკრანში, როგორც სარკეში ჩაახედა და ყოველ მათგანს სწორედ იმ წლებში, როდესაც ისინი ჯერ მხოლოდ იწყებდნენ საკუთარ თავში ინდივიდის  ძებნას, საკუთარი პიროვნების  უნიკალურობის განცდა აჩუქა."

 

პირადი სივრცე

 

პირადი სივრცე, სივრცეთა შორის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანია.

 

ილუსტრაცია, ჩემი პრეზიდენტი

ჩემი პრეზიდენტი

დათო გოგიშვილი

წლის ადამიანები

საქართველოში მემარჯვენეობა და მემარცხენეობა, უბრალოდ, არ ფუნქციონირებს, თუმცა ამ თემებზე დისკუსიები და პოლემიკა უწყვეტია და აქტუალური. საინტერესოა, სინამდვილეში რა ფუნქციონირებს? ბოლო წლებმა და არა მარტო ბოლო წლებმა, თამამად შეგვიძლია ვთქვათ, ბოლო ორმა საუკუნემ საქართველოში გვაჩვენა, რომ "აქ და ამჟამად" ყველაზე ფუნქციური და ქმედითი ადამიანური უნარი, რომელიც პოლიტიკურად, სოციალურად და, სხვათა შორის, ეკონომიკურადაც ფასდება, კონფორმიზმია. კონფორმიზმი ყველგან და ყველაფერში. ტოტალური კონფორმიზმი.

ლოტი (....)

ლოტი (....)

ზურაბ ქარუმიძე

როცა თვრამეტი წლის ვიყავი...

თუ 18 წლის ხარ, იმათ გულჩვილობაზე გეცინება, ვინც ფაქიზი ასაკის გამო გითანაგრძნობს, წლების მერე თანაგრძნობის მიზეზი იცი, მაგრამ იმ წლების სიმძაფრე გენატრება. აქ, ჩვენს ნაწერებში ისეთი დრო - ადამიანის დრო - შევქმენით, სადაც მოლოდინი, დაუცველობა და მეხსიერება ერთმანეთს ხვდება. აი ასაკი, როცა ცხოვრება თავს პირველად გაცნობს და საზოგადოებას, გავლენებს, პასუხისმგებლობებს, სქესს თვალს უსწორებ. თუ გინდა, ადამიანი გახდე, შეეჯახე ამათ და შეჯახებაში საკუთარ თავს თანაუგრძნე, თუ შეგრძნებების სიმძაფრის დაკარგვა არ გინდა, ისევ, ისევ და ისევ, ეს ყველაფერი მეხსიერებაში გაიმეორე.

 

ფოტო: მარიკა ქოჩიაშვილი

ბოლო ზარი 2010

ავტორი: ლიკა ზაკაშვილი

ერთ მშვენიერ დღეს, რადიო "თავისუფლების" დილის ეთერში  წამყვანმა სტუმრად მისული ახალგაზრდა მსმენელს წარუდგინა. სტუმარი ჩემი ყოფილი კლასელი აღმოჩნდა. გამახსენდა სკოლა, ჩვენი კლასი და ჩემი უცნაური, ცოტა სასაცილო კლასელი. ადამიანები ერთმანეთს ხანდახან წლების მანძილზე იცნობენ, ან საერთოდ ცხოვრობენ ერთად, მაგრამ ერთმანეთის ბევრი არაფერი იციან.

ფოტო: დავით მესხი

ბერლინი

ფოტო: დავით მესხი

ვენა სხვაა

ვენა თბილია.

ვენა სხვაა.

წარწერა ტრამვაის კარზე

ქალაქ ვენას ჰქვია მდინარე ვენას სახელი თუ პირიქით - ეს დღემდე ვერ დამიდგენია, და კაცმა რომ თქვას, ამას არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს. მდინარე ვენა საერთოდ არ ჩანს, მხოლოდ ჩემსავით ენთუზიაზმით დამწვარი თუ წახეტიალდება ქალაქის პარკში საგანგებოდ მის წყალში ჩასახედად. იქ კი მართლაც ლამაზია, ვერაფერს ვიტყვი.