კავკასიურ სახლში ლიტველი ფოტოგრაფის - აუსტეა ტავორაიტეს ფოტო-გამოფენა გაიხსნა. ექსპოზიცია აერთიანებს ფერად და შავ-თეთრ ფოტოებს, რომელიც ფოტოგრაფმა ფირის ტრადიციული ფოტოაპარატით გადაიღო. ამბობს, რომ ციფრული ფოტოაპარატისგან განსხვავებით, ფირი მუშაობის მეტ შესაძლებლობას აძლევს, რასაც შუძლია შეეხოს და აკონტროლოს.

ანდრეი ტარკოვსკის და სერგო ფარაჯანოვის სახელების შემდეგ უნდა მივეჩვიოთ კიდევ ერთი სახელს - ალექსანდრე რეხვიაშვილი.

პეტრ კრალი

L’Express, Paris, 1987 

რეხვიაშვილი მიუკუთნება რჩეულთა შორის რჩეულთ,ვისაც მომადლებული აქვთ ილაპარაკონ იმაზე, რაც ერთი შეხედვით არ ამოიწურება. 

ლევ კარახანი 

Журнал “Советский филъм” 1987

თუკი თანამედროვე კინოს “დიდ უცნობებს” გავიხსენებთ, პირველი ადგილი ამ ბრწყინვალე სახელთა რიგში სამართლიანად უჭირავს კინორეჟისორ ალექსანდრე რეხვიაშვილს.

ბერლინში ერთი უსამართლო წესია, გნებავთ კანონზომიერება დავარქვათ და თანაც უსამართლო ვუწოდოთ - როგორც წესი, ყველაზე კარგი ფილმები დილის 9 საათის სეანსზეა ხოლმე ნაჩვენები და ძალიან ბევრჯერ ისე მომხდარა, რომ გამარჯვებული ანუ საუკეთესო ფილმი არ/ვერ გვინახავს. თებერვალში დილის 8 საათზე ბერლინის სუსხი, მენდეთ, საავტორო კინოსაც დაგავიწყებთ და სინეფილურ ვნებებსაც გაგიქრობთ. მიუხედავად ამისა, მაინც ვცდილობთ დილის სეანსი არ გამოვტოვოთ. დღესაც, უკვე წარმოდგენილი საკონკურსო ფილმებიდან ყველაზე საინტერესო სუსხიანი და გაყინული დილის ფილმი იყო.

"სტრუქტურული ბაღი" - ახალგაზრდა არტისტის, თორნიკე ჭაფოძის ავტორობით შექმნილი სტრუქტურული სივრცეა. სხვადასხვა ფორმის სილიკონის სკულპტურებით,  პლსტმასის რეზერვუარებით, ტურბინებით, პოლიეთილენის პარკებითა და სხვა საშუალებებით ავტორი ადამიანის ცნობიერების შესახებ გვიყვება.

ბერლინის 62-ე საერთაშორისო კინოფესტივალი 9 თებერვალს გაიხსნა. 12 თებერვლისთვის 5 საკონკურსო ფილმი იყო ნაჩვენები. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმების სია საიმედოდ არ გამოიყურება, საერთაშორისო ჟიურის თავმჯდომარის, ბრიტანელი კინორეჟისორის, მაიკ ლის სახელი ერთგვარი გარანტიაა, რომ ფილმი რომელიც გაიმარჯვებს ამ ჯილდოს ღირსი იქნება. ზოგადად, შეიძლება ითქვას, რომ წლევანდელი ჟიურის შემადგენლობა გაცილებით უფრო საინტერესოა, ვიდრე საკონკურსო პროგრამა.