ვგრძნობდი, რომ ეს გაზაფხული ისე არ ჩაივლიდა. ლგბტ აქტივისტების მსვლელობის დარბევა ბლოგი იყო, აწი სერიალი დაიწყება. მტრების სიაც გავამდიდრეთ და სმკ-ს /საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია/ ახალი სლოგანიც გამომზეურდა. ეს სლოგანი სპეციალურად, გაზაფხული/ზაფხულის მარაზმების კოლექციისთვის შეიქმნა და ასეთია : "ურტყი პიდარასტებს, გადაარჩინე საქართველო!". ხომ ვიცით რისი ქოვერია, თავს ნუ ვიკატუნებთ.

ჩვენი მტრების სიას აზერბაიჯანლები და ბარაკ ობამა შეემატნენ. აზერბაიჯანლები გასაგებია. ობამა იმიტომ, რომ, ჯერ ერთი შავია, მაგრამ ეს არ იკმარა და ამ დღეებში თქვა, რომ მხარს უჭერს ერთსქესიან ქორწინებას. ამიტომ ჰომოფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილი მსვლელობაც ობამას დაბრალდა - ერთმა აგრესიით გამორჩეულმა მმკ-ს ჩლენმა განაცხადა, ამათი აქცია ამერიკის პრეზიდენტის განცხადების პირდაპირი გამოძახილიაო. გასაგებია, არჩევნებზე რომნის მისცემს.

მომეყურა, თუ თქვენც გაიგონეთ, მმკ-ელები რა ხშირ-ხშირად ახსენებდნენ სიყვარულს? სახის შენარჩუნებაზე დაიწყეს ზრუნვა ვითომ? ასე ჩანს. და თუ ეს ასეა, გამოდის, რომ სმკ -ს დაუღალავმა კრიტიკამ რაღაც შედეგი გამოიღო. თუ მართლა გადავლენ სახის შენარჩუნების რეჟიმში, ეს ნიშნავს, რომ წვალებით, ძნელად, არც ისე მალე, მაგრამ მაინც მივიღებთ შედეგს, როცა ქუჩაში კი არ ცემენ ვინმეს, არამედ ილოცებენ მათთვის. რა შედარებაა.
მაგრამ უცაბედად მატლი არეულა:
პოლიციელები რატომ ანებივრებდნენ ასე? თითქოს ზურაბ წერეთლის წმ. გიორგის სიმაღლიდან აღიქვამდნენ მოვლენებს. ერთნი ურტყამდნენ, მეორენი თავს იცავდნენ, პოლიციელები აშველებდნენ. იცით რამდენი ჩემი ნაცნობი დაუჯარიმებიათ ქუჩაში ბილწსიტყვაობისთვის? ორი. აქ კიდე დორბლმორეული ადამიანები იგინებოდნენ და მერე ძალადობაზე გადავიდნენ. პოლიცია აშველებდა. ამბროსი მელქაძემ იცის რატომ. თავის პოემაში „ამბროსის კანონი“ , ის ახსენებს კეისტეს. კეისტე კეისრისა და ქრისტეს ნაზავია. მუტანტი, რომლის თვალსაც არაფერი გამოეპარება. ის შეიარაღებულია და ძალიან საშიში.

კეისარი + ქრისტე = კეისტე –
უფლის ძედ წოდებული –
ამ ქვეყანაში მის შვილებსა და ნათესავებს
კომფორტი არ მოაკლდებათ.

შემდეგ:

კეისტე ყველგანმყოფია,
კეისტე ყველაფრის მომსმენია,
კეისტე ყველას უთვალთვალებს.
კეისტე ყველაზე ძლიერია.
კეისტე. კეისტე.
მისი სახელია – ძალაუფლება, რომელიც არის. /“ამბროსის კანონი“/

p.s. ანი იყო ექოსკოპიაზე. სურათი მოიტანა - ჩანს 8 კვირის ციცქნა არსება. ვათვალიერებთ ხოლმე. ვცდილობთ გავარჩიოთ სად აქვს თავი, ტანი... იქნებ არც აქვს ჯერ. მაინც ყოველდღე ვათვალიერებთ, სიხარულის მომგვრელია. ძალიან ბევრს ვფიქრობ ამ არსებაზე. ყველაზე მეტად პასუხისმგებლობას ვგრძნობ. ჯერ ხო უნდა ჩამოყალიბდეს, განვითარდეს და ა.შ. და ა.შ. მერე რო დაიბადება და გაიზრდება, როგორღაც ხომ უნდა იცხოვროს ამ გარემოში.

აი, ერთ დღესაც პარკში ვარ შვილთან ერთად და შეგვხვდნენ გოგო-ბიჭები. სეირნობენ, როგორც გუშინ, დროშები უჭირავთ, სიმპათიურები არიან, მხიარულები. მათ წინ ეღობება ის მღვდელი, იაპონია რომ ძულს და ხმამაღლა ამბობს: ამას ბავშვები ხედავენ! მე ხელს ვკიდებ ჩემ შვილს და მხიარული გოგო-ბიჭების გვერდით ვდგები. ჩემს შვილს ავუხსნი, რატომ არიან აქ ეს ახალგაზრდები, მაგრამ როგორ ავუხსნა, რატომ გადაეღობა მათ ეს მღვდელი? ვიფიქრებ კიდევ...