სამების ტაძარი თავისი შემოგარენით, კიბეებით, გუმბათით, ყველაფრით: ეს კიჩის აბსოლუტური განხორციელებაა. თბილისის ღამით გადაღებული ხედები (ღამის განათება ბევრ უსახობას ფარავს და ხედს ერთგვარ "ეფექტს" მატებს), სადაც ეს განათებული ტაძარია ჩაკვეხებული საშინელ სანახაობას ქმნის (ჩემი აზრით). განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ამ პანორამების დემონსტრაცია ხდება, იმ მიზნით რომ " აი რა კარგია თბილისი".

ავტორს მინდა მადლობა გადავუხადო სტატიისთვის.მიხარია რომ თქვენ მაინც მიაწვდინეთ ხმა პრეზიდენტს.
ახლა კი იმათ გასაგონად ვინც სტატია გააკრიტიკა.პრობლემა დეკორში გუმბათში ან ხიდში კი არაა,არამედ იმაში რომ კულტურული მემკვიდრეობა გვენგრევა ხანაც გამიზნულად (მაგ. პრეზიდენტის რეზიდენცია ) ხანაც მოუვლელობით და სანაცლოდ უფასურ, მდარე არქიტექტურას ვიღებთ. რაც შეეხება მცხეთაში ორმოებს და დანგრეულ ქუჩებს,ინფრასტრუქტურის მოწესრიგება ერთი საქმეა და არქიტექტურის უხეში შეცვლა მეორე. თუ მაინც ვერ გაიგეთ უკეთესად აგიხსნით : ეს დაახლოებით იგივეა მუზეუმში მიხვიდე ჩვენი კოლხური ოქრო მოაშორო და იმის მაგივრად თუნდაც კარტიე დადო აჰა ამას უყურეთო.

ver vijereb ,rom saakashvili ckhel shokolads kitkhulobs.gadasuli iyo chkuidan,ooooo rogor etkina simartle

ეტყობა სტატიის ავტორს ძალიან ხიბლავს 5 სართულიანი "ხრუშოკების" ბრწყინვალება და საბჭოთა ბეტონის სახე .... მგონი ასეთ სტატიას არქიტექტურაში ოდნავ მაინც ჩახედული ადამიანი ნამდვილად არ დაწერდა ....

ყურადღებით წავიკითხე ეს სტატია და უნებურად გამახსენდა ერთი ადგილი კ/ფ -დან "აბეზარა". მთავარ არქიტექტორს სახლის პროექტს რომ მიუტანენ და ვერ გაიგებს თავი სადა აქვს და ბოლო.
ეს სტატია მკვეთრად გამოხატული ჭეშმარიტების უკანასკნელი ინსტანციის პრეტენზიითაა დაწერილი. ავტორს აშკარად არ გაუმართლა, რომ ხრუშჩოვის მმართველობის დროს არ მოღვაწეობდა. რატომ? რატომ და ავტორი გამოდის არქიტექტურაში დეკორატიული ელემენტების წინააღმდეგ და ამას ამართლებს იმით, რომ არქიტექტურაში მთავარია "ფუნქციური დატვირთვაო" . სწორედ ასეთი „ხედვა“ იყო გაბატონებული გასული საუკუნის 50-იანი და 60-იანი წლების საბჭოთა არქიტექტურაში და ამ ხედვამ დაგვიტოვა ისეთი არქიტექტურული „შედევრები“ როგორიცაა ე.წ. "ხრუშოვკები" და ის ერთფეროვნება და ურთიერთმსგავსება, რომლითაც გამოირჩევა იმ დროს აშენებული საცხოვრებელი კვარტლები. ვერ გაიგებდი სად ცხოვრობდი- თბილისში, მოსკოვში თუ კიევში. ამის გამო ერთი კინოგმირი ისე მოხვდა სხვა ქალაქში და სხვის ბინაში, რომ თავი საკუთარ სახლში ეგონა. ავტორი თავის პოზიციას იმით ხსნის, რომ ეს ყველაფერი კიჩიაო. შეიძლება მართალიცაა, მაგრამ კიჩსაც აქვს თავის დანიშნულება და ადგილი. კიჩია, მაგალითად, მინისგან დამზადებული ბიჟუტერია; კიჩია პეტერბურკის წმ. ისაკის ტაძარი, რომელიც არის რომის წმ. პეტრეს ტაძრის ასლი; ღმერთო მაპატიე და აშკარა არქიტექტურული კიჩია (ამ სიტყვის კლასიკური გაგებით) თუნდაც ჩვენი წმ. სამების ტაძარი;
ავტორი კითხულობს თუ რა დანიშნულება აქვს პრეზიდენტის სასახლის გუმბათსო. უცნაურია, რომ ავტორს ასეთი კითხვა არ უჩნდება, როცა ხედავს ვაშინგტონში კონგრესის შენობას ან ბერლინის ბუნდესტაგის გუმბათს, ან კიდევ ტაჯმაჰალს. ავტორს მინდა ავუხსნა, რომ გუმბათი არის უძველესი არქიტექტურული დეკორატიული ელემენტი, რომლის დანიშნულებაც გახლავთ ნაგებობის გარეგნული იერის შეკვრა და მისთვის განსაკუთრებული საზეიმო იერის მინიჭება, ხოლო შენობის ინტერიერში დიდი სივრცითი აღქმის გაჩენა. სწორედ ამ მიზნით იყენებენ მას საკულტო და განსაკუთრებული დანიშნულების ნაგებობებში. თუმცა გასაგებია, რომ ამ არქიტექტურული ელემენტით „გატაცება“ და მისი მასობრივი გამოყენება სრულიად დაუშვებელია. რაც შეეხება პრეზიდენტის სასახლის გუმბათს, ის არა მარტო „კრავს“ შენობას, არამედ მისი გამჭვირვალე ცის ფერიდან გამომდინარე, ანიჭებს მას განსაკუთრებულ სიმსუბუქეს და ჰაეროვნებას. ამით ის მკვეთრად განასხვავდება სხვა გუმბათებისგან, რომლებიც ხშირად გამოირჩევიან თავისი მასიურობით და ხან მოკრძალებას იწვევენ მნახველში, ხან მისი პატრონისცძლიერებისა და სიდიადის და ხან კი დართრგუნულობის შეგრძნებას. ერთადერთი ნაგებობა, რომელიც ამ მხრივ არ ჯდება არცერთ ზემოთ მოყვანილ დახასიათებაში არის ტაჯმაჰალის მავზოლეუმის შენობა თავისი თეთრი გუმბათით, რომელიც არის განსახიერება და ალეგორია ერთის მხრივ ამა ქვეყნის ამაოებისა და მეორე მხრივ წმინდა სიყვარულის უსასრულობისა.

მეც არ დავდივარ....

Samwuxarod Mware Simartlea .. Magram Ras Vizamt , Kichisgan Arcerti Ganvitarebadi Qveyana Dazgveuli Ar Aris ..Gavixsenot Afrikis Mzardi Tanamedrove Qveynebi ..

კარგი სტატიაა...ძალიან მტკივნეულ თემას ეხება ავტორი. აბსოლუტურად ვეთანხმები მის მოსაზრებებს. სამწუხაროა, რომ ჩვენში ყველაფერი პოტიომკინის სოფელს ემსგავსება-გარეგან ეფექტზე რომაა ორიენტირებული და არა რეალურ საჭიროებასა და ხარისხზე...არადა, უამრავი ფული იხარჯება :((
რაც შეეხება პრეზიდენტის დღევანდელ რეაქციას, ავტორს მინდა ვუთხრა, რომ არ იღელვოს-ვირისაგან წიხლი საწყენი არაა.

ნამდვილად დასაფასებელი სტატიაა, სამწუხაროა რომ არავინ ითვალისწინებს და არავის ესმის მასში გამოთქმული ტკივილი

cerili martlac kargia, gmadlobt,

სტატიაში გამოთქმული აზრი, აბსოლუტური სიმართლეა და მასში არა ბოღმა, არამედ ტკივილია. რაც შეიძლება მეტი და უფრო მწვავე სტატიები უნდა იბეჭდებოდეს, აქციებიც ეწყობოდეს, მაგრამ სამწუხაროდ, არც ხმის ამომღებია ვინმე და რც გამგონი.... შენი ქალაქის, შენი ქვეყნის სიყვარული და ელემენტარული გემოვნება, ან აზროვნებაა საჭირო იმისთვის, რომ ასეთი საშინელება არ დამართო. რიგით ადამიანებს რა უნდა მოსთხოვო, როცა საზოგადოება “თბილისელს”, ერთხელ არ ამოუღია ხმა ამ საკითხზე, მითუმეტეს, რომ მის წევრთა უმრავლესობა, კომუნისტური ინტელიგენციის თვალსაჩინო წარმომადგენლები იყვნენ, პრეზიდენტი კი (თუ სწორად მახსოვსს), არქიტექტორი ოთარ ლითანიშვილი გახლდათ. ამ ჯგუფმა ყველაზე მეტად პირველ გადატრიალებაში გამოიჩინა თავი, რადგან პრივილეგიების დაკარგვისა შეეშინდათ (რა, რა და, ხელოვნებასა და კულტურაში ნამდვილად კარგად ერკვეოდა ზვიად გამსახურდია).
ცნობისთ ის, წლების მანძილზე, არქიტექტურის ფაკულტეტის სადიპლომო ნამუშევრების საერთოშორისო კონკურსების გრან პრიებს, ქართველები იგებდნენ. სააკაშვილმა თავის გასამართლებლად რომ ბრძანა - ერთ ქართველ არქიტექტორს ვუთხარი, აბა მოიტანე პროექტი ვნახო რა შეგიძლიაო - და ვერ მოიტანაო. არქიტექტურა არც მწერლობაა, არც მხატვრობა ან მუსიკა, რომ ადამიანი იჯდეს და თავისთვის ჰქმნიდეს პროექტებს. არქიტექტურასა და მონუმენტურ ქანდაკებაში, უპირველესი ამოსავალი წერტილი ადგილმდებარეობაა, გარემო, სადაც მან უნდა იარსებოს. დღეს, ამას აღარავინ დაგიდევს, არც დამკვეთი და არც არქიტექტორი, რადგან ორივე "ნუვორიშია". გააზნაურებულ მდაბიოს, სახლი აუცილებლად ვერაზე, ან მთაწმინდაზე უნდა (ნუ, ყოველ შემთხვევაში სადმე ძველ უბანში), და პროექტი რაღათქმაუნდა, მის გემოვნებას, ფანტაზიებსა და ამბიციებს უნდა აკმაყოფილებდეს . არქიტექტორისთვის კი, მთავარია სამუშაო მიიღოს. ხო და, შედეგიც სახეზეა! არაფერი ისე არ ასახავს ეპოქას, როგორც არქიტექტურა. ჩვენი თანამედროვე არქიტექტურა ჩვენი დღევანდელი სახეა.
სულ იმას ვდარდობდი - ყვალაფერს, ეშველება, მაგრამ ამდენ საშინელ შენობას რა უნდო მოუხერხო? ერთმა კარგმა ინჟინერმა „დამამშვიდა“ - ისეთი ნაშენებია, 10-15 წელში უმეტესობა თავისით დაინგრევაო. ახლა იმასაც ვწუხვარ - ყველა უბედურებასთან ერთად, მსხვერპლიც ხომ მოჰყვეება?

P.S. უკაცრავად, სიტყვა გამიგრძელდა (მხოლოდ ტკივილისა გამო...).

didebuli statiaa

სამწუხაროა ის, რომ მაინც გრძელდება ქალაქების დამახინჯება. ჩემი აზრით, ეს იმის ბრალია, რომ მცოდნე ხალხს არავინ არაფერს ეკითხება და თვითონ მოქალაქეებიც არ აქტიურობენ, რომ რაღაცნაირად წინ აღუდგენენ ამ ყველაფერს (თუმცა რაღაც მხრივ მესმის მოსახლეობის). როგორ შეიძლებოდა ან ამ ხიდის, ან ავლაბრის მერტოსთან მწვანე კედლის და ან კიდევ ბევრი რამის აშენება? თუ ხიდი გინდა ხომ შეიძლება გარემოს შეუსაბამო. არც მე მინდა და არც უცხოელს აინტერესებს პარიზს მიმსგავსებული თბილისი და შვეიცარაის მიმსგავსებული სვანეთი. ამ ზამთამრს უცხოელი სტუმარი იყო ჩამოსული და მცხეთაში წავიყვანეთ. რესტავრირებულ უბანში, რომ მივედით ძალიან შეწუხებულმა მკითხა,– "ეს, რა არის დისნეილენდს გიშენებენო?". სიყალბე არავის მოწონს.

სტატია ზუსტი და დროულია. ყველასთვის მისაღებია ვისაც ემის და გული შესტკივა. ერთერთი ამერიკელი ჟურნალისტის სტატია წავიკითხე ადრე. ასლანთან ჩესულიყო ინტერვიუს საღებად და როცა მოახერხა მასთან შესვლა გაოცდა. ასლანმა იგი გემთსაშენ ქარხანაში წიყვანა. აჩვენა ახალი კატარღა. სალონი თეთრი ნატურალური ტყავით და კაკლის დამუშავებული ლაპალაპა პანელებით იყო გაწყობილი. ნუ ბრინჯაოს სახელურები და სხავა მრავალი სიმდიდრე.... მოგწონსო, კითა. თანხმობის შემდეგ თვით კმაყოფილმა უპასუხა, "დიზაინის ავტორი მე ვარ! ასეთი რამეები კარგად გამომდისო!". მე ვფოქრობ აქ არქიტექტურის შემტხვევასიც ასლანიზმს აქვს ადგილი....