- მე ამას რეალიზმს ვარქმევ!  უნდა ვიმუშაო, იმიტომ, რომ ნამდვილად ვიცი, სისტემა, რომელიც ფუნქციონირებს, შეცდომებსაც დაუშვებს, რადგან ისევ და ისევ ის ამ საზოგადოების პროდუქტია და ექნება პრობლემები. მე "მედასავლეთე" ვარ! და მჯერა ლიბერალიზმის. ერთი ვიცი, რომ საქართველო ევროპულ ოჯახში აუცილებლად  უნდა შევიდეს! ჯერჯერობით, რაღაც-რაღაცეებს ამისათვის დავთმობ.

- რას დათმობ?

- შევეგუები იმ ადამიანებს ხელისუფლების სათავეში, რომლებიც შეიძლება  არ მომწონდეს, მაგრამ, სანამ ისინი ამ ფუნქციას ასე თუ ისე ასრულებენ და ქვეყანა ევროპისკენ მიჰყავთ, რევოლუციას არ მოვაწყობ. თუმცა, 1993 წლიდან ვმუშაობ ტელევიზიაში და მინახავს  ადამიანები, რომლებიც თვლიდნენ, რომ  ქვეყანას მართავდნენ და ყველაფერი ხელში ეჭირათ, მაგრამ გათენდა დღე და აღმოჩნდა, რომ არაფერიც არ არიან... საერთოდ არაფერი.

- ისე, შენ თუ გეშინია იმის, ერთ დღესაც რომ გაიღვიძო და აღმოაჩინო - ყველაფერი დაკარგე.

- კი, მეშინია, მაგრამ რახან გადატანილი მაქვს ეგეთი კრიზისი, ვიცი, რომ  რაღაც გზას აუცილებლად ვიპოვი. იცი, რისი მეშინია ყველაზე მეტად? ხანდახან, ჩემს თავს ვიჭერ იმაზე, რომ რაღაცას ძალიან დაჟინებული, დაჯერებეული და ძალიან კომპეტენტური ვლაპარაკობ, რაც სხვებშიც მაღიზიანებს. ერთი სურვილი მაქვს - რომ არ გავიყინო რაღაც იდეებზე.  ეს ჩემი პროფესიის ადამიანისთვის დამღუპველია. როცა სიახლეს ვეღარ აღიქვამ, თან მწვავედ და ამის გამო ვერ რეაგირებ სწრაფად. ეგ სურვილი მაქვს, რომ არ გამეყინოს ტვინი. დანახვის უნარი რომ მქონდეს, ეს ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დავინახო და ვიგრძნო. ვიგრძნო ახალი მუსიკა, ვიგრძნო ახალი ფილმი, ახალი წიგნი, ახალი ტენდენცია პროფესიაში.

- გაინტერესებს, გსიამოვნებს ის, რასაც აკეთებ?

- ძალიან!  პატარა ბავშვივით.  ვიღაცის ცხოვრებაში შეიძლება კვირაობით არაფერი არ მოხდეს და ჩემს ცხოვრებაში საათში რამდენიმე მოვლენა ხდება.  მესმის, ვფიქრობ, მუდმივად რაღაც ემოცია მაქვს. მომწონს ჩემი ცხოვრებაც და პროფესიაც.

- თოიძე გაქვს დამთავრებული?

- არაფერიც არ მაქვს დამთავრებული. რესტავრაციის ფაკულტეტი მაქვს დამთავრებული, მე-18 პროფტექნიკუმი.

- ახლა კიდევ ხატავ?

- არა, არა.

- რატომ?

- ნიკოლაძეში ვაბარებდი, რომ ჩავიჭერი, მაშინ მივხვდი რომ ხატვა კი არ მიყვარდა, ჩემი ძმა მიყვარდა ძალიან და ის რომ ის იყო მხატვარი, იმას ვბაძავდი. მისნაირი მინდოდა რომ ვყოფილიყავი. მაშინ რომ ჩავიჭერი მივხვდი, ეს ჩემი საქმე არ იყო. ჩემი თავმოყვარეობისთვის ეს დიდი დარტყმა იყო. იმიტომ, რომ სულ ითვლებოდა, კიკალა ხატავს, კიკალა მხატვარი უნდა გამოვიდეს.  აკადემიაში ვაპირებდი ჩაბარებას.

- ხშირად დაგიჭერია შენი თავი იმაზე, რომ საკუთარ თავს ატყუებ?

- რასაკვირველია, ხანდახან ატყუებ საკუთარ თავს. გინდა რომ  უკეთესი იყო. ვერ ატყობ, რომ თმა გაგცვივდა და არ გინდა შეიმჩნიო, რომ ცოტა გასუქდი.  ხანდახან რაღაცას ვერ აკეთებ ისე კარგად, როგორც საჭიროა. ერთმა მითხრა - საკუთარი თავი რეალურად შეაფასე და აქედან გამომდინარე იმოქმედე, ყოველთვის მიიღებ შედეგსო. როგორც კი ეს გავაკეთე, შედეგი მივიღე. თუ არც მეტს მოთხოვ შენს თავს და არც ნაკლებს, რაღაცას მიაღწევ.

- რეიტინგი შენთვის მნიშვნელოვანია, თუ უფრო მნიშვნელოვანია საზოგადოებაში სტერეოტიპების ნგრევა?

- როგორ დაანგრევ სტერეოტიპებს, თუ შენ მაყურებლის მხოლოდ ექვსი პროცენტი გიყურებს? შენი გავლენის ველი უნდა გაზარდო იმ ადამინებზე, რომლებზეც გინდა, რომ ზემოქმედაბა იქონიო.  თუ იმათ შენი არ ესმით და ერთ ენაზე არ ლაპარაკობთ, იცი ეს რას ემსგავსება? უცბად, ეთერში რომ დავჯდე და ლაპარაკი ინგლისურად დავიწყო. რაც შეიძლება ბევრს უნდა ესაუბრო. ტელევიზია მას-კულტურაა. ჩემი მიზანი რეიტინგული გადაცემის გაკეთებაა. ის, რომ მოდის დამფუძნებელი ვიყო... არა, არა მგონია.

- მოდის მიმდევარი კი ხარ.

- კი, ნამდვილად ვარ. ცოტათი, ვცდილობ. მაგრამ ძვირია, თუ მოდაზე ვილაპარაკებთ.

- კარგად ჩაცმაც გიყვარს.

- მიყვარს. მაგრამ როგორ მიყვარს იცი? ახლავე  გეტყვი. მაგალითად,  თბილისში არის მაღაზიები, სადაც ძალიან ძვირადღირებული ტანსაცმელი იყიდება.  რა მაკვირვებს იცი? იმდენი ფული თუ გაქვს რომ დახარჯო ამ ტანსაცმელზე, არ ჯობს, ლონდონში ჩახვიდე და ბონ სტრიტზე შეიკერო? შეხვალ, პირდაპირ შენს ტანზე შეკერავენ, მაღალი ხარისხის იქნება და შენს გვარსაც დაარტყამენ. აი, ეგ არის კარგად ჩაცმა. ძალიან დიდი ფული თუ გაქვს, ასე უნდა გააკეთო და თუ არა და, უნდა შეეცადო, რომ ნორმალურად გამოიყურებოდე.

- ძვირფასი ნივთებიც გიყვარს?

- ალბათ, კი, იმიტომ რომ არა მაქვს. სიმართლე რომ გითხრა, მე უფრო კომფორტი მიყვარს, ვიდრე სიძვირე.

- რა არის შენთვის კომფორტული გარემო?

- ვცდილობ, კომფორტული გარემო შევიქმნა. მომწონს ჩემი პროფესია, იმიტომ, რომ მე ბოლომდე სელერიმენი არ ვარ.  ამიტომ, მომწონს ის, რასაც ვაკეთებ და ვთვლი, რომ ეს ჩემთვის ძალიან დიდი კომფორტია. წარმოიდგინე, ადამიანი, რომელიც იბრძვის მარტო იმისთვის, რომ ფული იშოვოს. შენ კიდე, აკეთებ ამას და თანაც მოგწონს. ეს დიდი კომფორტია! როცა გყავს კარგი მეგობრები, რომლებთანაც გსიამოვნებს ყოფნა, ესეც ძალიან დიდი კომფორტია.  რასაკვირველია მატერიალურ მხარესაც აქვს რაღაც მნიშვნელობა. ადამიანმა ცხოვრების ბოლოს, მართლაც, უნდა ააშენო შენი სახლი.

- ხანდახან რომ ზარმაცობ ხოლმე?

- ხანდახან, ისევე როგორც ყველას, მეც მჭირდება პატარა ტაიმ-აუტი. როცა რაღაცაზე დიდი ხანი ფიქრობ, ცოტა თავი გივიწროვდება და გვერდზე  ვეღარ იყურები. ხანდახან რომ გაჩერდე, შეიძლება სადმე დააგვიანო, მაგრამ მოკლე გზა იპოვო, ან მიხვდე, რომ იქით წასვლა საერთოდ აღარ გინდა.

- შენი, საავტორო რა არის P.S-ში, ის ტექსტები, რასაც კითხულობ?

- არა, ეს გადაცემაა საავტორო! რომელიც უკვე ათი წელია არის - სტაბილურია  და ჩვენს გუნდში ყოველთვის საუკეთესო  ჟურნალისტები იკრიბებოდნენ.

- რას ნიშნავს სტაბილურია?  სტაბილური ქვაც არის. არის, არის, არის...

- ჰო! პოსტსკრიპტუმიც არის, არის, არის! რა გინდა, ეგეც არის რა!

- კიდევ ათი წლის შემდეგაც პოსტსკრიპტუმის წამყვანი იქნები?

- შეიძლება, რატომაც არა...

- არ გრჩება შთაბეჭდილება, რომ მთელი ეს ათი წელი ერთსა და იმავეზე ლაპარაკობ?

- კი, იმიტომ, რომ რაღაც პრობლემები ამ ქვეყანამ ჯერ ვერ გადაწყვიტა.  გიწევს ერთსა და იმავეზე ლაპარაკი და დეჟავიუ გემართება.

- რეალურ შოუში მიიღებდი მონაწილეობას?

- არა, არა!

- რატომ?

- არსებობს ასეთი  შედარება. ჩემი მოგონილი არ არის, ძველია. ჩინელი მხატვარი  ასფალტზე წყლით ხატავს,  ევროპელი კი  ხატავს იმისთვის, რომ გალერეაში გამოფინოს და გაყიდოს.  ორივე ხელოვანია, მაგრამ ძალიან განსხვავებული. მე სადღაც შუაში მინდა ვიყო. ისეთი ტიპი არ ვარ, რომ საკუთარი თავი ყველას წინაშე გამოვფინო, არ მინდა.