კონფორმისტი

ინტერვიუ დავით კიკალიშვილთან

ფოტო: ლევან ხერხეულიძე
ცურვა მარტოს უყვარს და იშვიათად თუ ამოყვინთავს ხოლმე ზედაპირზე. როცა ატყობს, რომ პრობლემები უჩნდება, კიდევ უფრო ქვევით, ცივი წყლებისკენ მიდის.  როგორც წესი,  დინების მიმართულებით ცურვას ამჯობინებს და შეუძლია დაკმაყოფილდეს იმით, რასაც  ცხოვრება სთავაზობს.  ხანდახან საჭიროზე დიდხანს ოცნებობს.

მისი იარაღი  იუმორია.  იშვიათად ამბობს "ჰოს" და "არას". როგორც წესი, ორჭოფული  "შესაძლებელიას" უკან იმალება. უარის თქმა უჭირს, ამიტომაც ცდილობს, გვერდით ყოველთვის ისეთი ვინმე ჰყავდეს,  ვინც "არას" მის მაგივრად იტყვის. ძნელია მოატყუო, ამ დროს თვითონ უყვარს ფანტაზიორობა. თუმცა, როგორც წესი ეს უვნებელი ტყუილებია. კარგი მწერალი, მხატვარი ან მსახიობი გამოვიდოდა,  და კიდევ - კერძო დეტექტივების  კანტორის  მფლობელი.

ის არ ეძებს სახელს, პრესტიჟს, ძალაუფლებას,  სიმდიდრეს,  თუმცა, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ გულგრილია ასეთი რამეების  მიმართ. კარგი ინტუიცია და შემოქმედებითი მუხტი აქვს, თუმცა შეუპოვრობა და დისციპლინა არასდროს ყოფნის. ზარმაცია და ცოტა  მშიშარაც.

- მე ჩემი მისია ავირჩიე. ვიყო დამკვირვებელი. დავაკვირდე  საკუთარ თავს  და იმას, რაც ჩემს გარშემო ხდება. მინდა, რაღაც მნიშვნელოვანი მომენტები პირველმა მე დავიჭირო და გითხრა: - "აი, ნახე, ნახე, რა მაგარი რაღაცაა, ნახე რა ხდება.... ან, ფრთხილად,  გაიწიე, შეიძლება ეს დაგეტაკოს! მე ის ტიპი ვარ, გვერდით რომ მოგყვება და ოდნავ უფრო ყურადღებიანია, ვიდრე შენ. მესამე თვალი რა....

- რა აღმოჩენები გააკეთე იმ  ცამეტი წლის განმავლობაში, რომელიც რუსთავი 2-ში გაატარე?  ეს ხომ შენი ცხოვრების ნაწილია.

- მე და შენ სწორედ ცვლილებების გამო გავხდით ისეთები, როგორებიც ვართ. ოცი წლის ვიყავი, ჩემი გზით მივდიოდი, ვფიქრობდი რომ მხატვარი ვიქნებოდი. მერე გამომძიებელობა გადავწყვიტე. და უცბად ,ზვიადი, დამოუკიდებლობა. ყველაფერი დაინგრა და აღმოვჩნდი სიტუაციაში, როცა ახალი არჩევანი უნდა გამეკეთებინა.  იმის თქმა მინდა, რომ ჩვენ ტელევიზიაში ვერასდროს მოვხვდებოდით, რომ არა ეს ცვლილებები. ჩვენ მაშინდელი რევოლუციის შვილები ვართ. რაც შეეხება იმ რევოლუციას, რომელიც ჩვენი მონაწილეობით მოხდა, ცოტა მეშინია, ჩვენი ფუნქცია მაშინ ხომ არ ამოვწურეთ, როცა ტიპები პარლამენტში შევარდნენ და ვთქვით: მორჩა, შეიცვალა ერთი მეორეთი!

- ჯერ კიდევ არ არის იმდენი დრო გასული, რომ უკვე შეძლო მაგ კითხვაზე პასუხის გაცემა, შეცდი თუ არა, ამოწურე საკუთარი თავი თუ არა?

- არ შევმცდარვართ. საკუთარ თავს ამ კითხვაზე უკვე ვუპასუხე. რევოლუციაში მე იმიტომ არ ვმონაწილეობდი, რომ დღეს მიხეილ სააკაშვილი ან ვიღაც სხვა ყოფილიყო პრეზიდენტი. ჩვენ, უბრალოდ, არ მოგვწონდა ის, რაც იყო, ვეღარ ვიტანდით. იმ სიტუაციაში ჩვენი თავის რეალიზება არ შეგვეძლო და  კონფლიქტზე წავედით.  თუმცა, კონფლიქტურები სულ ვიყავით.  შეიძლება ძალიან რადიკალური გზა ავირჩიეთ, მაგრამ ეგ ჩემი საზოგადოების და ჩემი პრობლემაა. მე სხვა ენა არ ვიცოდი.

- რატომ ამბობ, მეშინია, ხომ არ ამოვწურეთ ჩვენი თავიო?

- მაშინ, როცა პარლამენტის წინ, სიცივეში, მარშუტკაზე ვიდექი და ვლაპარაკობდი:  აი, ახლა ეს ხდება, ახლა ეს, ეს გადადგება, ეს არა - იცი როგორი შეგრძნება მქონდა? რომ შენ ხარ ტალღაზე. ქვეყანა იცვლება და შენ მოვლენების ეპიცენტრში ხარ. აი, ეს შეიძლება აღარ განმეორდეს და ვფიქრობ, რომ აღარც მოხდება. ამიტომ ვამბობ, რომ ეს იყო - звездный час. მინდა, რომ თვითრეალიზაცია კიდევ სხვა რაღაცაშიც მოვახდინო, მაგრამ იმის შიშიც მაქვს, ცხოვრების ბოლოს, როცა  პლედშემოხვეული პენსიონერი ვიქნები, რომ მკითხავენ, რა მოხდა შენს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანიო - შეიძლება სწორედ ეგ ამბავი გავიხსენო.

- რაც სამწუხაროა?

- არა, არ არის სამწუხარო, მაგრამ ახლა უკვე ორმოცი წლის ვხდები  და მინდა, რომ კიდევ რაღაც მნიშვნელოვანი მოხდეს. როცა ასაკი გემატება, ზიხარ და ითვლი, რა გაქვს, რა შეიძინე, ან რა არა გაქვს.  შეიძლება, ჩემი პროფესიის ადამიანი უკეთ უნდა ცხოვრობდეს. შეიძლება, უფრო პრაქტიკული უნდა  ვყოფილიყავი,  რაღაც-რაღაც მომენტები უნდა გამომეყენებინა და უკეთ მეცხოვრა... აი, არ ვიცი. ოჯახია, შვილები გაიზარდნენ, ბევრი სჭირდებათ.  შეიძლება, ათი წლის წინ, რაღაც ნაბიჯებს რომ ვდგამდი, ამდენს არ ვფიქრობდი და არ ვითვლიდი.  რაც უფრო გადის დრო, მით უფრო ეჯაჭვები რაღაცეებს.  რაღაც ნაბიჯი გინდა გადადგა, მაგრამ  იმ მომენტში გახსენდება, რომ არიან ადამიანები, რომლებიც შენზე არიან დამოკიდებულნი. იმ კრიზისზეც ვფიქრობდი,  ლაზო (ნათია ლაზაშვილი - ც.შ.)  და სხვები რომ წავიდნენ...

- რატომ დარჩი მაშინ?

- შთაბეჭდილება შემექმნა, რომ ეს სიტყვის თავისუფლებისათვის ბრძოლა კი არა, კულუარული გადანაწილება იყო - ბრძოლა ტელევიზიაზე კოტროლისთვის, სადაც აღარ მომინდა მონაწილეობა.

- შეიძლება, არც გინდოდა მონაწილეობა, მაგრამ მაშინ წასვლაც და დარჩენაც საკუთარი პოზიციის გამოხატვას ნიშნავდა.

- სიმართლე გითხრა, იმ პერიოდში ორი რამე მქონდა თავში. ერთი - მე რას ვფიქრობდი, როგორ მოვიქცეოდი და მეორე - საზოგადოება ამას როგორ გაიგებდა. მივხვდი, რომ მაყურებელს ბოლომდე ვერ ავუხსნიდი, რატომ მივდივარ ტელევიზიიდან. წასვლით შევცვლიდი კი რამეს?  მათ, ვინც წავიდა, ვერც თავის ყოფილ სამსახურში და ვერც საზოგადოებაში ვერაფერიც ვერ შეცვალეს და არ მგონია, რომ ეს სწორი ნაბიჯი იყო.  ეს ჩემი სუბიექტური აზრია.   თავიდან ეგეთი განწყობა მქონდა, მოდი მივაწვეთ,  ყველა ერთად დავდგეთ...

- რატომ არ დადგა მაშინ მთელი ტელევიზია ერთდ?

- ერთმა ჯგუფმა გადაწყვიტა, რომ ასე უნდა მოქცეულიყო,  მაგრამ არ უთქვამთ, მოდი ყველას დაველაპარაკოთ და მერე მივიღოთ გადაწყვეტილება, ეს ნაბიჯი გადავდგათ თუ არაო.

- მათი წასვლის შემდეგ ტელევიზია შეიცვალა?

- რასაკვირველია. უნდა შეცვლილიყო კიდეც.  რევოლუციონერები არ ჭირდება არავის, არც მთავრობაში და არც ტელევიზიაში.  მთავრობისგან ახლა ითხოვენ ეფექტურობას,  ჩვენგან - ინფორმაციას. პროსამთავრობო არხს კი გვეძახიან, მაგრამ ახლა ასეთი მოთხოვნაა. ახლა ყველას კარგი ცხოვრება უნდა.[pagebreak]

ფოტო: ლევან ხერხეულიძე
- შეგიძლია, თავად გადაწყვიტო, აი, ახლა მაყურებელს სჭირდება  სწორედ ეს ინფორმაცია და ეს - არა ?

- არა, ეგ ძალიან ცუდი მიდგომაა. მე სხვანაირად ვსვამ კითხვას. მე რაზე შემიძლია ჩემს მაყურებელს ვუთხრა, რომ ეს მართალია და რაზე - არა?

- იცი კი ყოველთვის?

- ყველაფერი პირობითია. არა, ყოველთვის არ ვიცი და, ალბათ, ზუსტად ეგ არის ჩემი ყოველდღიური გამოწვევა და გამოცდა.

- ყოფილა, რომ შემცდარხარ?

- კი, რასაკვირველია, ყოფილა. კონკრეტული მაგალითი არ მახსენდება. ყოველთვის, როცა რაღაცას აკეთებ, მერე, რაღაც დროის შემდეგ ფიქრობ, რომ არა, ეგ სხვანაირად უნდა გაგეკეთებინა და უფრო უნდა ჩაღრმავებოდი სიტუაციას, ცხოვრება არ არის ისეთი მარტივი, როგორიც ჩანს.

- გინდა თქვა, რომ ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ საზოგადოების შეცვლის დრო დადგა?

- როცა მეუბნებიან, რატომ არ აკრიტიკებ მთავრობასო, ვპასუხობ - ახლა ის დრო დადგა, როცა სწორედ საზოგადოება უნდა აკრიტიკო, იმას უნდა წაუყენო პრეტენზიები. იმიტომ, რომ ნებისმიერი მთავრობა, ეს არის ჩვენი პროდუქტი, საზოგადოების პროდუქტი. ეს მთავრობა კი რაღაც ფორმით ამ საზოგადოების  საუკეთესო პროდუქტია. ამ საზოგადოებამ შვა ეს მთავრობა.  ახლა არის დრო, როცა კითხვა ასე უნდა დაისვას - შენ რას აკეთებ იმისათვის, რომ უკეთესი გახდეს ცხოვრება? იმ პრეტენზიებს, რაზეც ვსაუბრობ, საკუთარ თავსაც ვუყენებ, იმიტომ, რომ მეც ამ საზოგადოების ნაწილი ვარ. ეთერში ვიღაცეები რომ კამათობენ,  მაშინ ვგრძნობ, ჩემში  ორივე მხარის პატარა ნაწილაკი ცხოვრობს. სულ მეშინია, ხომ არ ჩამოვრჩები ცხოვრებას-მეთქი. რეალობა იცვლება, მე კი შეიძლება არასწორად ვაფასებ მოვლენებს, როცა რაღაც ნაბიჯს ვდგამ. თუ მოქნილი არ იქნები და წარსულ იდეებს  წაეპოტინები, წინ ვეღარ წახვალ, ვერ შეიცვლები. შვილებთან საუბრისას სულ ვცდილობ, რომ ასეთი ძველი და გაყინული იდეები არ მოვახვიო თავს. მინდა, მიეჩვიონ იმ აზრს, რომ ცხოვრება ძალიან ცვალებადია და მოქნილი უნდა იყო.

- რამდენი წლის არიან შენი შვილები?

- ელენე 14  წლისაა, გიორგი - ათის.

- გესმით  ერთმანეთის?  ავტორიტეტი ხარ მათთვის?

- ერთი რამე მარტივად გადავწყვიტე.  ეს არის ჩემი ხელფასი. ავუხსენი, რომ რაღაცა კეთილდღეობა, რომელიც აქვთ, ჩემი და ჩემი მეუღლის და იმ ადამიანების დამსახურებაა, ვინც შრომობს. ეგ გავაგებინე. ასე რომ, გარკვეული სტატუსი მაქვს. ეს არ არის შანტაჟი - მე გინახავ და ამიტომ პატივი უნდა მცე. ვეუბნები: აი, ამის მოპოვება შრომით შეიძლება, სხვანაირად არა, ლატარიაში ვერ მოიგებ. ჩემს დროს გარდატეხები მოხდა და ტალღამ ამომაგდო ზევით, მაგათთვის უფრო რთული იქნება, კენჭი-კენჭ მოუწევთ ყველაფრის აწყობა.

- შენი და შენი მშობლების, შენი და შენი შვილების ურთიერთობა ერთმანეთისგან განსხვავდება?

- მამაჩემმა ერთხელ ხელფასი აიღო. 25 მანეთიანი ავიღე ხელში და ვთქვი: ვაა, რა ლამაზია მეთქი და ეგრევე იყო თავში ტყლაპანი, "ფული ჭუჭყია!"  - მითხრა მამაჩემმა. მთავარია კაცობა, რაღაცა, რაღაცა, რაღაცა. ახლა მე ჩემს შვილებს ვეუბნები - ფული ძალიან მნიშვნელოვანია! რთულია, რომ გქონდეს და თუ გაქვს, ეს ნიშნავს, რომ შენ ნორმალურად ცხოვრობ.

- გაორებული  ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებ, ისეთის, რომლისთვისაც ფული თან მნიშვნელოვანია, თან არა.

- გაორება იმიტომ მჭირს, რომ მე ორი ეპოქის შვილი ვარ. 20 წლამდე საბჭოთა კავშირში ვცხოვრობდი. სხვა დრო იყო - მაკულატურას აბარებდი, წიგნებს იღებდი, კითხულობდი და ფანტაზიებში იყავი, არარელურ სამყაროში ცხოვრობდი. მეორე ეპოქაში ძალიან ბევრი რამის შეცვლა მომიწია საკუთარ თავში, მხოლოდ იმისთვის, რომ მეცხოვრა. იმასაც არ დაგიმალავ, რომ იმ  კულტურული  ველის,  ლიტერატურის,  წიგნების, ანეგდოტების ნოსტალგია სულ მაქვს.... ხანდახან, იცი, რაზე ვოცნებობ? დროის მანქანაზე. მომავალში კი არა, წარსულში ჩავარდნა მინდა ხოლმე.

- საბჭოთა კავშირის ნოსტალგია დაგრჩა?

- საბჭოთა კავშირის ნოსტალგია არ დამრჩა. იმ დროის ნოსტალგია დამრჩა, როცა ჩემი მშობლები ახალგაზრდები იყვნენ, როცა მე უდარდელი ვიყავი და აღმოჩენებს ვაკეთებდი. უფროსი ძმა მხატვარი იყო და მიყვარდა მისი მეგობრები რომ შეიკრიბებოდნენ, კარტოფილს შეწვავდნენ, მერე ხელოვნებაზე საუბრობდნენ. ეს ჩემთვის საინტერესო და არაჩვეულებრივი იყო. ეგ მენატრება. კიდევ ერთხელ წავიდოდი პირველ პაემანზე. თანაც, იმ კულტურულმა ველმა, რუსულმა კულტურამ, ჩემზე და ყველაზე, ვინც იმ დროს ცხოვრობდა, რაღაც კვალი დატოვა. კუპრინი და ბუნინი მაქვს წაკითხული! მესმის მაგ კულტურის. ჩემს ფორმირებაში ითამაშა როლი. ეგ არის და ეგ.

- ვინმეს რომ ჰკითხო, აი, როგორია ეს დათო კიკალიშვილი, როგორ ფიქრობ, რასაც იტყვიან, ის სინამდვილესთან ახლოს იქნება?

- ასე თუ ისე კი.როდესაც თავის დროზე ვფიქრობდით, როგორი უნდა ყოფილიყო ამ გადაცემის წამყვანი, ძალიან უბრალო ადამიანის სტილი ავირჩიეთ.   სულ ვამბობ: "მე შენნაირი ვარ, ჭკუას არ გასწავლი, ზედა სამყაროს წარმომადგენელი არ ვარ და ახლა იქ გაგონილ ამბებს არ განდობ. მეორეც არის, ერთხელ საპარიკმახეროში ვიყავი, ტიპმა მითხრა, დაგინახეს ჯიპიდან როგორ  გადმოხვედი და ვიღაცას ეჩხუბეო. მანქანას საერთოდ არ ვატარებ.

- ჰო, მართლა, ავტობუსით რატომ მგზავრობ, შენს თავს ხომ არ აშაყირებ?

- არა, არ ვაშაყირებ. უმეტეს შემთხვევაში ძუნწი ვარ და მომჭირნე. ვფიქრობ, რომ ცოტა ადრე თუ ავდექი, შეიძლება ოც თეთრად ვიმგზავრო და არ დავხარჯო ოთხი ლარი სამსახურამდე, ეს ფული სხვა რამეში გამომადგება.

- გესაუბრებიან ხოლმე ავტობუსში?

- ხშირად პირდაპირ არ მომმართავენ, მაგრამ რაც აწუხებთ, იმაზე ცოტა ხმამაღლა იწყებენ ლაპარაკს. ამ გზით ცდილობენ  გამაგებინონ, რა აწუხებთ. ხანდახან, იცი, რას მეუბნებიან? "ჰო, მე მესმის, შენ კარგი ბიჭი ხარ, მაგრამ ეთერში ვერ  ლაპარაკობ რაღაც-რაღაცეებსო!".

- არის ცენზურა რუსთავი 2-ზე? არის ზარები ზევიდან?

- ცოტა უცნაურია შენ რომ მეკითხები ამას... მოდი ასე ვთქვათ, არის გავლენები, მაგრამ, პრინციპში ჩვენ შიგნით ვკამათობთ, რა გზით მივაღწიოთ მიზანს, თუმცა მიზნებზე შეთანხმებულები ვართ.

- ვისთან?

- ალბათ, იმ ჯგუფთან, რომელიც ხელისუფლებაშია. უფრო სწორედ, იმ ჯგუფის დეკლალირებულ იდეებთან.  აი, ეგ არის.  ამის გამო იგრძნობა ამ ტელევიზიაში გავლენა.  თუმცა,  მაგალითად  ერთ-ერთი ჩვენი კონკურენტი რომ ავიღოთ, სადაც მხოლოდ ოპოზიციონერები არიან ყველაზე კარგები,  საუკეთესოები და სიმართლისთვის მებრძოლები, იქაც ვხედავ ბალანსის  პრობლემას. ზოგ შემთხვევაში ეს ბალანსი იქ რუსთავი 2-ზე უფრო მეტად არის დარღვეული.

- კი, მაგრამ ეს შეთანხმება სადამდე შეიძლება წავიდეს, არ არის სახიფათო, რომ  გარიგებაში  გადაიზარდოს, სადამდე შეიძლება შეუთანხმდე ხელისუფლებას?

- იცი რა, მე მქონდა ეგეთი პერიოდი.  რევოლუციის შემდეგ.  ცოტა ხნით წავედი არხიდან, ეს არ ჩანდა. ყოველ კუთხე კუნჭულში ყვირილი არ დამიწყია, მაგრამ...

- როცა ტელევიზას ჯერ კიდევ ეროსი ფლობდა.

- ჰო. აი, მაშინ იყო ჩემთვის ზღვარი. მივხვდი, რომ ტელევიზია უფრო რევოლუციურ შტაბს გავდა, ვიდრე ტელევიზიას. სულ სადღაც თანხმდებოდა და გვარდებოდა რაღაცეები. არ ვიცი, ბოლომდე ამაშიც არ ვარ დარწმუნებული, საჭირო იყო? არ იყო საჭირო? ბოლომდე ჩემთვისაც არ მაქვს პასუხი, მაგრამ, მაშინ მივხვდი, რომ იმას არ ვაკეთებდი, რაც უნდა მეკეთებინა. ასე რომ, ასეთი ზღვარი ჩემთვის მაქვს. ჯერ ასეთი რამე არ მომხდარა, მაგრამ გადამიდგამს ნაბიჯი და არც მომავალში მომერიდება. საკუთარ თავს სულ ვეუბნები, რომ ეს ძალიან პრინციპული საკითხი უნდა იყოს, რისთვისაც ბრძოლა ღირს, როცა მხარს დაგიჭერენ კოლეგები, ისინი, ვინც შენს გვერდით მუშაობს და ის ადამიანები, ვინც გიყურებს. იყო რაღაც კრიზისული მომენტები, გირგვლიანი, სხვა და სხვა... როცა მართლა ზღვარზე ვიყავით ყველა.  საბოლოოდ, იმასაც მივხვდი, რომ მუშაობასაც და წასვლასაც, ყველაფერს, თავის ფასი უნდა ჰქონდეს და მნიშვნელობა.[pagebreak]

ფოტო: ლევან ხერხეულიძე
- ეგ არ არის კონფორმიზმი, რასაც ახლა შენ ამბობ?

- მე ამას რეალიზმს ვარქმევ!  უნდა ვიმუშაო, იმიტომ, რომ ნამდვილად ვიცი, სისტემა, რომელიც ფუნქციონირებს, შეცდომებსაც დაუშვებს, რადგან ისევ და ისევ ის ამ საზოგადოების პროდუქტია და ექნება პრობლემები. მე "მედასავლეთე" ვარ! და მჯერა ლიბერალიზმის. ერთი ვიცი, რომ საქართველო ევროპულ ოჯახში აუცილებლად  უნდა შევიდეს! ჯერჯერობით, რაღაც-რაღაცეებს ამისათვის დავთმობ.

- რას დათმობ?

- შევეგუები იმ ადამიანებს ხელისუფლების სათავეში, რომლებიც შეიძლება  არ მომწონდეს, მაგრამ, სანამ ისინი ამ ფუნქციას ასე თუ ისე ასრულებენ და ქვეყანა ევროპისკენ მიჰყავთ, რევოლუციას არ მოვაწყობ. თუმცა, 1993 წლიდან ვმუშაობ ტელევიზიაში და მინახავს  ადამიანები, რომლებიც თვლიდნენ, რომ  ქვეყანას მართავდნენ და ყველაფერი ხელში ეჭირათ, მაგრამ გათენდა დღე და აღმოჩნდა, რომ არაფერიც არ არიან... საერთოდ არაფერი.

- ისე, შენ თუ გეშინია იმის, ერთ დღესაც რომ გაიღვიძო და აღმოაჩინო - ყველაფერი დაკარგე.

- კი, მეშინია, მაგრამ რახან გადატანილი მაქვს ეგეთი კრიზისი, ვიცი, რომ  რაღაც გზას აუცილებლად ვიპოვი. იცი, რისი მეშინია ყველაზე მეტად? ხანდახან, ჩემს თავს ვიჭერ იმაზე, რომ რაღაცას ძალიან დაჟინებული, დაჯერებეული და ძალიან კომპეტენტური ვლაპარაკობ, რაც სხვებშიც მაღიზიანებს. ერთი სურვილი მაქვს - რომ არ გავიყინო რაღაც იდეებზე.  ეს ჩემი პროფესიის ადამიანისთვის დამღუპველია. როცა სიახლეს ვეღარ აღიქვამ, თან მწვავედ და ამის გამო ვერ რეაგირებ სწრაფად. ეგ სურვილი მაქვს, რომ არ გამეყინოს ტვინი. დანახვის უნარი რომ მქონდეს, ეს ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დავინახო და ვიგრძნო. ვიგრძნო ახალი მუსიკა, ვიგრძნო ახალი ფილმი, ახალი წიგნი, ახალი ტენდენცია პროფესიაში.

- გაინტერესებს, გსიამოვნებს ის, რასაც აკეთებ?

- ძალიან!  პატარა ბავშვივით.  ვიღაცის ცხოვრებაში შეიძლება კვირაობით არაფერი არ მოხდეს და ჩემს ცხოვრებაში საათში რამდენიმე მოვლენა ხდება.  მესმის, ვფიქრობ, მუდმივად რაღაც ემოცია მაქვს. მომწონს ჩემი ცხოვრებაც და პროფესიაც.

- თოიძე გაქვს დამთავრებული?

- არაფერიც არ მაქვს დამთავრებული. რესტავრაციის ფაკულტეტი მაქვს დამთავრებული, მე-18 პროფტექნიკუმი.

- ახლა კიდევ ხატავ?

- არა, არა.

- რატომ?

- ნიკოლაძეში ვაბარებდი, რომ ჩავიჭერი, მაშინ მივხვდი რომ ხატვა კი არ მიყვარდა, ჩემი ძმა მიყვარდა ძალიან და ის რომ ის იყო მხატვარი, იმას ვბაძავდი. მისნაირი მინდოდა რომ ვყოფილიყავი. მაშინ რომ ჩავიჭერი მივხვდი, ეს ჩემი საქმე არ იყო. ჩემი თავმოყვარეობისთვის ეს დიდი დარტყმა იყო. იმიტომ, რომ სულ ითვლებოდა, კიკალა ხატავს, კიკალა მხატვარი უნდა გამოვიდეს.  აკადემიაში ვაპირებდი ჩაბარებას.

- ხშირად დაგიჭერია შენი თავი იმაზე, რომ საკუთარ თავს ატყუებ?

- რასაკვირველია, ხანდახან ატყუებ საკუთარ თავს. გინდა რომ  უკეთესი იყო. ვერ ატყობ, რომ თმა გაგცვივდა და არ გინდა შეიმჩნიო, რომ ცოტა გასუქდი.  ხანდახან რაღაცას ვერ აკეთებ ისე კარგად, როგორც საჭიროა. ერთმა მითხრა - საკუთარი თავი რეალურად შეაფასე და აქედან გამომდინარე იმოქმედე, ყოველთვის მიიღებ შედეგსო. როგორც კი ეს გავაკეთე, შედეგი მივიღე. თუ არც მეტს მოთხოვ შენს თავს და არც ნაკლებს, რაღაცას მიაღწევ.

- რეიტინგი შენთვის მნიშვნელოვანია, თუ უფრო მნიშვნელოვანია საზოგადოებაში სტერეოტიპების ნგრევა?

- როგორ დაანგრევ სტერეოტიპებს, თუ შენ მაყურებლის მხოლოდ ექვსი პროცენტი გიყურებს? შენი გავლენის ველი უნდა გაზარდო იმ ადამინებზე, რომლებზეც გინდა, რომ ზემოქმედაბა იქონიო.  თუ იმათ შენი არ ესმით და ერთ ენაზე არ ლაპარაკობთ, იცი ეს რას ემსგავსება? უცბად, ეთერში რომ დავჯდე და ლაპარაკი ინგლისურად დავიწყო. რაც შეიძლება ბევრს უნდა ესაუბრო. ტელევიზია მას-კულტურაა. ჩემი მიზანი რეიტინგული გადაცემის გაკეთებაა. ის, რომ მოდის დამფუძნებელი ვიყო... არა, არა მგონია.

- მოდის მიმდევარი კი ხარ.

- კი, ნამდვილად ვარ. ცოტათი, ვცდილობ. მაგრამ ძვირია, თუ მოდაზე ვილაპარაკებთ.

- კარგად ჩაცმაც გიყვარს.

- მიყვარს. მაგრამ როგორ მიყვარს იცი? ახლავე  გეტყვი. მაგალითად,  თბილისში არის მაღაზიები, სადაც ძალიან ძვირადღირებული ტანსაცმელი იყიდება.  რა მაკვირვებს იცი? იმდენი ფული თუ გაქვს რომ დახარჯო ამ ტანსაცმელზე, არ ჯობს, ლონდონში ჩახვიდე და ბონ სტრიტზე შეიკერო? შეხვალ, პირდაპირ შენს ტანზე შეკერავენ, მაღალი ხარისხის იქნება და შენს გვარსაც დაარტყამენ. აი, ეგ არის კარგად ჩაცმა. ძალიან დიდი ფული თუ გაქვს, ასე უნდა გააკეთო და თუ არა და, უნდა შეეცადო, რომ ნორმალურად გამოიყურებოდე.

- ძვირფასი ნივთებიც გიყვარს?

- ალბათ, კი, იმიტომ რომ არა მაქვს. სიმართლე რომ გითხრა, მე უფრო კომფორტი მიყვარს, ვიდრე სიძვირე.

- რა არის შენთვის კომფორტული გარემო?

- ვცდილობ, კომფორტული გარემო შევიქმნა. მომწონს ჩემი პროფესია, იმიტომ, რომ მე ბოლომდე სელერიმენი არ ვარ.  ამიტომ, მომწონს ის, რასაც ვაკეთებ და ვთვლი, რომ ეს ჩემთვის ძალიან დიდი კომფორტია. წარმოიდგინე, ადამიანი, რომელიც იბრძვის მარტო იმისთვის, რომ ფული იშოვოს. შენ კიდე, აკეთებ ამას და თანაც მოგწონს. ეს დიდი კომფორტია! როცა გყავს კარგი მეგობრები, რომლებთანაც გსიამოვნებს ყოფნა, ესეც ძალიან დიდი კომფორტია.  რასაკვირველია მატერიალურ მხარესაც აქვს რაღაც მნიშვნელობა. ადამიანმა ცხოვრების ბოლოს, მართლაც, უნდა ააშენო შენი სახლი.

- ხანდახან რომ ზარმაცობ ხოლმე?

- ხანდახან, ისევე როგორც ყველას, მეც მჭირდება პატარა ტაიმ-აუტი. როცა რაღაცაზე დიდი ხანი ფიქრობ, ცოტა თავი გივიწროვდება და გვერდზე  ვეღარ იყურები. ხანდახან რომ გაჩერდე, შეიძლება სადმე დააგვიანო, მაგრამ მოკლე გზა იპოვო, ან მიხვდე, რომ იქით წასვლა საერთოდ აღარ გინდა.

- შენი, საავტორო რა არის P.S-ში, ის ტექსტები, რასაც კითხულობ?

- არა, ეს გადაცემაა საავტორო! რომელიც უკვე ათი წელია არის - სტაბილურია  და ჩვენს გუნდში ყოველთვის საუკეთესო  ჟურნალისტები იკრიბებოდნენ.

- რას ნიშნავს სტაბილურია?  სტაბილური ქვაც არის. არის, არის, არის...

- ჰო! პოსტსკრიპტუმიც არის, არის, არის! რა გინდა, ეგეც არის რა!

- კიდევ ათი წლის შემდეგაც პოსტსკრიპტუმის წამყვანი იქნები?

- შეიძლება, რატომაც არა...

- არ გრჩება შთაბეჭდილება, რომ მთელი ეს ათი წელი ერთსა და იმავეზე ლაპარაკობ?

- კი, იმიტომ, რომ რაღაც პრობლემები ამ ქვეყანამ ჯერ ვერ გადაწყვიტა.  გიწევს ერთსა და იმავეზე ლაპარაკი და დეჟავიუ გემართება.

- რეალურ შოუში მიიღებდი მონაწილეობას?

- არა, არა!

- რატომ?

- არსებობს ასეთი  შედარება. ჩემი მოგონილი არ არის, ძველია. ჩინელი მხატვარი  ასფალტზე წყლით ხატავს,  ევროპელი კი  ხატავს იმისთვის, რომ გალერეაში გამოფინოს და გაყიდოს.  ორივე ხელოვანია, მაგრამ ძალიან განსხვავებული. მე სადღაც შუაში მინდა ვიყო. ისეთი ტიპი არ ვარ, რომ საკუთარი თავი ყველას წინაშე გამოვფინო, არ მინდა.[pagebreak]

ფოტო: ლევან ხერხეულიძე
- როგორ ფიქრობ, რისთვის მიდიან რეალურ შოუში?

- შეიძლება  თვითრეალიზაციისთვის. ამ ფორმით ცდილობენ თქვან: შემომხედე, მეც ვარსებობ, მომაქციე ყურადრება, მეც რაღაც მაწუხებს, მეც ვარ აქ!  აი, აიღე "დასი". მათ ასე გადაწყვიტეს რუსთაველის დასში მოხვედრა და არა წვალებით. მარა, ახლა ჩემი თავი, იცი, რაზე დავიჭირე? ტელევიზიაში რომ არ ვმუშაობდე, ეკრანზე რომ არ ვიყო, შეიძლება  მეც ასეთივე ვყოფილიყავი, მათ რიგში ჩავმდგარიყავი და კასტინგში მიმეღო მონაწილეობა...  რატომაც არა?!

- მაშ გამომძიებელი გინდოდა რომ ყოფილიყავი?

- ჰო, იურიდიულზე ჩავაბარე, პროკურატურაში მივედი პრაქტიკანტად. კაი ხანი  ვიყავი და მომწონდა კიდეც. სხვათა შორის, ვიფიქრე კარგი გამომძიებელი გამოვალ-მეთქი.

- რა გინდოდა პროკურატურაში, საბჭოთა სისტემის ერთ-ერთ ყველაზე სასტიკ სტრუქტურაში?

- კი,  სასტიკი ორგანიზაცია კი იყო, მაგრამ, ერთი რამე დავინახე.  იყვნენ კორუმპირებული გამომძიებელები, იყვნენ გამომძიებლები - დებილები, ვისაც სარეცხის მოპარვის საქმეს აბარებდნენ, იყვნენ გამომძიებლები, რომლებიც, უბრალოდ, ფულს აკეთებდნენ, მაგრამ ყოველთვის იყო ერთი-ორი ადამიანი, ვისაც ნამდვილად უნდოდა საქმის გახსნა და სწორედ იმათ ავალებდნენ ყველაზე რთულ შემთხვევებს. აი, ეს ადამიანები მომწონდა, აი, ეს ადამიანები იყვნენ საქმის გამკეთებლები. სიმართლე გითხრა, ჟურნალისტსა და გამომძიებელს ერთი რამ აქვთ საერთო. იდეაში ორივე სამართლიანობისთვის იბრძვის და სამართლიანობას ეძებს. რას პოულობენ, ეგ კიდევ სხვაა. საზოგადოებას არც ერთი და არც მეორე დიდად არ უყვარს. იმიტომ, რომ ორივე მის ცხოვრებაში იქექება და ხანდახან უსიამოვნო დეტალებს პოულობს.

- როგორ ატარებ დროს?

- ვერ ვატარებ დროს, მთელი პრობლემა მაგაშია. ეს ლეპტოპი რომ ვიშოვე, ერთხელაც შევხედე და რა ვიგრძენი იცი? რომ მაქვს მსოფლიოში ყველაზე დიდი ბიბლიოთეკა. ხელში  მიჭირავს პატარა ოთხკუთხედი.... და სადაც მინდა იქ გავჩნდები.... რაც მაინტერესებს, იმას გავიგებ.  ყველაფერია!  ძალიან მაგარი რამეა! მთელი სამყაროა, იმისთვის, ვისაც არა აქვს იმდენი ფული, რომ ხვალ დაჯდეს თვითმფრინავზე და გადაფრინდეს

- ყავა დალიოს პარიზის ქუჩებში, მერე ლონდონში ან ტოკიოში. ინტერნეტი საშუალებას მაძლევს, ყველგან ვიყო.

- ტიპები მოგიძებნია ინტერნეტში, მაგალითად შენნაირები?

- მთლად ეგრე ღრმად ვერ გავდივარ. მაგრამ, უკვე ვატყობ, რომ ჩემი შვილები არიან ეგეთები, ჩვენ ტელევიზორის თაობა ვართ, ეგენი - ინტერნეტის თაობა. ჩემთვის ეს იყო აღმოჩენა.  როგორც ჩემი მშობლებისთვის იყო ტელევიზია არაჩვეულებრივი, ჩემთვის ჩვეულებრივი და მე აქ ისე ვარ, როგორც თევზი წყალში, ჩემი შვილებისთვის ასევეა ინტერნეტი. ჩათაობენ, თავის საიტებს ქმნიან, მეგობრები ჰყავთ, სულ ლაპარაკობენ. გუშინ სიყვარულს უხსნიდნენ ერთმანეთს!

- შენ ეგრე ვერ ხარ...

- ვერა, ხო იცი სადღაც  რო დაგაგვიანდება  მოხვედრა, აი, ეგ ის შემთხვევაა.

- კითხვა უფრო გიყვარს თუ კინო?

- კინოც და კითხვაც.

- "კარიბის ზღვის მეკობრეები" ნახე, ბოლო სერია?

- ვნახე აბა რა!  ჩემს შვილებთან ერთად. დიდია, მაგრამ გავერთე.

- რამდენად ემოციურად განიცდი ხოლმე იმას, რასაც კითხულობ ან უყურებ?

- თუ წიგნმა ჩამითრია, შემიძლია, ღამე გავათენო.  ჰო, ვიცი, უპასუხისმგებლობაა ეგეთი რამე, იმიტომ, რომ არ მაქვს მაგდენი დრო, მაგრამ ხანდახან ვერ ვუძლებ ცდუნებას. კინოში სიარულიც ბავშვივით მიყვარს. ზოგი სერიოზულ რაღაცეებს ეძებს ამ კინოში, მე, უბრალოდ, თვითონ ეს პროცესი მახარებს, ვერთობი.

- რომელიმე  ლიტერატურულ და ზღაპრის გმირთან აიგივებ საკუთარ თავს?

- შევატყვე, რომ როდესაც, მურაკამის და ფამუქს ვკითხულობდი,  ჩემი ასაკის ადამიანები მელაპარაკებოდნენ პრობლემებზე, რომლებსაც ვცნობდი. მე რაც  მაწუხებს.  მაგალითად,  ცხოვრებას რომ უნდათ თავიდან გადახედონ. ფასეულობების გადაფასება რომ ხდება. ფესვების ძიება.

- ზღაპრის გმირი?

- ალადინი! ალადინი, რომელსაც უსრულებენ სურვილებს. ჩემი ლამპარი ტელევიზიაა. ვიპოვე, ხელი გადავუსვი და სურვილებიც ამისრულდა.

- ეგრე მაგრად გაგიმართლა, როგორც ალადინს?

- ჰო, მაგრად გამიმართლა!

- წიგნი, რომელმაც ყველაზე მეტად იმოქმდა შენს ცხოვრებაზე?

- საროიანი, სელენჯერი. ჩემთვის ესენი აღმოჩენა იყო.

- "თამაში  ჭვავის ყანაში"?

- არა, სხვათა შორის, ეს ის პერიოდი იყო, როცა უკვე კაცდები.  ერთი პატარა ნოველა აქვს - "ჩემი მწვანე თვალები". ეს ნოველა მომეწონა ძალიან.

- სიყვრულზეა?

- ჰო, სიყვარულსა და ღალატზე.

- უი, რუსებს უყვართ ეს შეკითხვა - с кем бы ты переспал из звезд?

- მეეე?  ოოოო..... ზვეზდა.... ვინ, ვინ ვინ? ვაი...  უჰ! იტალიელი ქალები მომწონს ძალიან!

- ისევ საბჭოთა დროს უბრუნდები, არა?!

- აი, ახლა რაღაც ვაპირებდი,  მაგრამ გადავიფიქრე.  სოფი ლორენი უნდა მეთქვა,  მაგრამ ნამეტანია.

- სოფი ლორენი ახალგაზდობაში ...

- არა, არა!  მოდი, ასე ვთქვათ, ვინ არის ის ქალი, ახლა რო ჰყავთ? რა ჰქვია მაგას? კაი ქალი, გემრიელი, შავთმიანი - ბელუჩი რომ არის... მონიკა...

- ე.ი შავგვრემანი ქალები უფრო მოგწონს, ვიდრე ქერა?

- ჰო, რასაკვირველია!

- პლეიბოი ხარ?

- ოოო, ამ თემაზე არ მინდა ლაპარაკი!

- რატო?!

- ცოლი მყავს და ორი შვილი.

- და, ქალებს თუ უყვარხარ?

- კი! და დაუმსახურებლად, როგორც ვფიქრობ.

- რატომ დაუმსახურებლად?

- რა ვიცი, ისეთ კარგ ადამიანებს ვუყვარვარ ხოლმე, რომ მიკვირს ხანდახან.

- და შენ გყოფნის ნებისყოფა, უარი უთხრა ამ კარგ ადამიანებს სიყვარულზე?

- არა, მე სიყვარულს ცოტა ფართო გაგებით ვგულისხმობ. ხანდახან ბევრი ადამიანი თავის ყურადღებას და მეგობრობას უანგაროდ მჩუქნის. მთელი ცხოვრება მქაჩავენ, ხელს ჩამკიდებენ და მივყავარ. ამას ვაფასებ, მაგრამ ხანდახან მგონია, რომ დაუმსახურებლად მაქვს ეს ყველაფერი.

- ჭკუა თუ სილამაზე?

- ჭკუა.... ჭკუა, რასაკვირველია ჭკუა! სილამაზე დღეს არის, ხვალ აღარ იქნება.

- ჭკუაც ეგრე არაა?

- ისე, ჰო.

- ქალების შემთხვევაშიც ჭკუა?

- რთული არჩევანია ხო იცი.... ქალებში სილამაზე მოგვწონს ხოლმე, მაგრამ როცა არჩევანზე მიდგება საქმე, მაინც ჭკვიანს არჩევ.

- თუ ჭკვიანი გირჩევს?

- ჰო, შეიძლება ეგრეც იყოს, სწორია...

 

- შენი ყველაზე დიდი ნაკლი რა არის?

- ჩემი? ჩემი ყველაზე დიდი ნაკლი? ააა... ვიცი, სმენა არა მაქვს! ვთვლი, რომ ეს ჩემი ყველაზე დიდი ნაკლია. სულ მგონია, რაღაცა დიდი მაკლია ამითი, რომ მუსიკოსს, რომელსაც სმენა აქვს, მუსიკა სხვანაირად ესმის, უფრო მეტი ნოტი ესმის და მისთვის მუსიკა უფრო ლამაზად ჟღერს, ვიდრე ჩემთვის.

- ბავშვობაში რა გინდოდა რო გამოსულიყავი?

- გააჩნია, რა მულტფილმს ვნახავდი.

- იცი, რა გამახსენდა? მახინჯი რო იყო მაგარი..... ხელმარჯვე ოსტატი!

- რკინის ბოლტით ცხვირის მაგივრად!  არა, არა... როგორც ყველა ბავშვს, მინდოდა, კოსმონავტი ან ჯადოქარი ვყოფილიყავი!

- წარმოგიდგენია, სად იქნები ოცი წლის შემდეგ და რას გააკეთებ?

- წარმოდგენა არ მაქვს. 60 წლის ვიქნები. ვერც ქონება ვერ შევაგროვე იმდენი, რომ ვთქვა, უდარდელი სიბერე მექნება-მეთქი და პროფესიაც ისეთი მაქვს... ხვალ შეიძლება მითხრან, შენზე უკეთესი ვნახეთო...

- შენს გარშემო უფრო მეტი ქალია თუ მამაკაცი?

- ქალები! და ძალიან დიდ როლს თამაშობენ ჩემს ცხოვრებაში. შეიძლება, ცოტა ისა მაქვს...  პარაზიტული დამოკიდებულება, ვიღაცას ვეწებები ყოველთვის, რაღაც მომენტში. მეხმარებიან, ხანდახან ვატყობ, ჩემს მაგივრად მუშაობენ ხოლმე.

- რაღაც, კარგი, კომფორტული ცხოვრება გამოგივიდა არა?

- ძალიან! ხანდახან მიკვირს!

- წარმოიდგინე, იღვიძებ ღამე, გვერდით გიწევს ლამაზი ქალი...

- ვაუ...

- სურნელოვანი და გიღიმის... რას იზამ?

- რაც კი შემიძლია ყველაფერს! ეს ის შემთხვევაა, როცა მე რეალისტი არა ვარ!

 

მოდელი: შორენა ბეგაშვილი, ვიზაჟი: სტუდია "გრიმ-მასკა", სტილი: გიორგი ნადირაძე

მადლობას ვუხდით: მაღაზიებს "დავითი", "ტრუსარდი", რესტორანს "ბუფეტი", კაფე "ოპერასთან", საბილიარდოს "რიო", სტუდიას "ჯე-არტ"-ი

 

 

 

 

@