ჯიმ სტარკთან ყავისა და სიგარეტის გარეშე

coffee & cigarettes

1982 წლის ერთ მშვენიერ დღეს ნიუ-იორკის ერთ-ერთი მსხვილი კოორპორაციის თანამშრომელი, იურისტი ჯიმ სტარკი, შემთხვევით, რომელიღაც პოეზიის საღამოზე მოხვდა. მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ ეს, ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი შეხვედრა მთელ მის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა და რადიკალურად შეცვლიდა ახალგაზრდა, რესპექტაბელური იურისტის უზრუნველ, მაგრამ ერთფეროვან და რუტინულ  ყოველდღიურობას. საღამოზე ჯიმმა მიმზიდველი გოგონა, სარა დრაივერი გაიცნო და მოიხიბლა. სარა კინოსკოლაში სწავლობდა და ბუნებრივია, კინოთი იყო გატაცებული. ჯიმმა კი, რომელსაც უნდოდა მასზე შთაბეჭდილება მოეხდინა, იცრუა და  უთხრა, რომ ისიც გასართობ ინდუსტრიაში მუშაობდა იურისტად. გოგონა ამით მაინც ვერ მოხიბლა, მაგრამ, როგორც ჩანს, რაღაცით მაინც დააინტერესა, რადგან 2 თვის შემდეგ მისგან მოულოდნელი შემოთავაზება მიიღო:

„სარამ დამირეკა და მითხრა, რომ მისი მეგობარი ბიჭი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის სრულმეტრაჟიან მხატვრულ ნამუშევრად გადაკეთებას აპირებდა. კონტრაქტისა და სხვა ბიუროკრატიული დეტალების მოსაგვარებლად კი, იურისტი სჭირდებოდათ. სარას და მის მეგობარს ფული არ ჰქონდათ, ამიტომ ისეთ ადამიანს ეძებდნენ, ვინც ამ პრობლემებს ანაზღაურების გარეშე გადაუჭრიდა.“ -  მიყვება თითქმის 30 წლის  წინანდელ ამბავს სტარკი.

„მე კარგი სამსახური მქონდა და ფულის პრობლემა დიდად არ მაწუხებდა. კინოც ყოველთვის მაინტერესებდა. „რატომაც არა“ -  გავიფიქრე და შეხვედრაზე შევუთანხმდი“ - იხსენებს პროდიუსერი.

სარას მეგობარი - თმაგაჩეჩილი, ჯინსებსა და მაისურში გამოწყობილი ბიჭი მაშინ ჯერ კიდევ ყველასთვის უცნობი ჯიმ ჯარმუში აღმოჩნდა. ისიც და ჯიმ სტარკიც ერთი ქალაქიდან, კლივლენდიდან იყვნენ და ერთსა და იმავე ბეისბოლის გუნდს გულშემატკივრობდნენ, ამიტომ ერთმანეთს ადვილად გაუგეს და ფილმზე მუშაობაც მალევე დაიწყეს.

ეს ფილმი დამოუკიდებელი კინოს საეტაპო ნამუშევრად აღიარებული „სამოთხეზე უცნაური“ (Stranger than Paradise) იყო. კინო ეკრანებზე 1984 წელს გამოვიდა და მისი ბიუჯეტი სულ რაღაც 100 000 დოლარი იყო. აბსურდულ-მინიმალისტურმა შავ-თეთრმა კომედიამ, ყველასთვის მოულოდნელად, მსოფლიო აღიარება მოიპოვა: კანის ფესტივალზე მას ოქროს კამერა მისცეს საუკეთესო დებიუტისთვის, მთავარი ჯილდოები დაიმსახურა სანდენსისა და ლოკარნოს კინოფესტივალებზეც, ამერიკის კინოკრიტიკოსთა ასოციაციამ კი, ჯარმუშის ექსპერიმენტი წლის საუკეთესო ნამუშევრად დაასახელა.

„კადრები ისეთი დაცარიელებულია, რომ ყოველ პატარა დეტალს შენიშნავ. პერიოდულ ჩაბნელებებს  კი სემუელ ბეკეტის პაუზის ეფექტი აქვს: ისინი გვაიძულებს უფრო ყურადღებით ვუყუროთ, ისევე როგორც ბეკეტი, მეტი ყურადღებით მოსმენისკენ გვიბიძგებს“ - წერდა “ნიუ იორკერის” კინოკრიტიკოსი, პაულინ კაელი ფილმის შესახებ.

ასე დაიწყო ჯიმ სტარკის კინოკარიერა და მისი მრავალწლიანი ურთიერთობა თანამედროვე ამერიკული Indie კინოს გურუსთან, ჯიმ ჯარმუშთან.

დღეს უკვე სტაჟიანი  და გავლენიანი პროდიუსერი საკუთარ გამოცდილებას კინოთი დაინტერესებულ ადამიანებს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში უზიარებს და მათ შეკითხვებსაც დაუზარებლად პასუხობს. ამის საშუალება ცოტა ხნის წინ ქართველ კინომანებსაც მიეცათ: სტარკი თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალისა და ამერიკის საელჩოს მოწვევით თბილისში იმყოფებოდა და ფესტივალზე ჯერ საკუთარი ფილმი წარადგინა, შემდეგ კი, თითქმის 2 საათიანი  მასტერკლასიც ჩაატარა, რომელიც დამოუკიდებელ კინოში პროდიუსერის შემოქმედებით როლს ეხებოდა.

ჯიმ სტარკი ძალიან უშუალო, ზედმეტი ამბიციებისგან თავისუფალი და საინტერესო ადამიანია, რომელსაც არაჩვეულებრივი იუმორის გრძნობა და ძალიან მწყობრად ჩამოყალიბებული ხედვა აქვს.

„როდესაც მეკითხებიან, თუ როგორ ფილმებს ვიღებ, ვპასუხობ ხოლმე - ეს ძირითადად სულელური კომედიებია“ - ასე დაიწყო საკუთარ კინოკარიერაზე საუბარი პროდიუსერმა. სტარკმა თავისი  პროფესიის დაუფასებლობაზეც იუმორით ისაუბრა.

ჯიმ სტარკი

“ერთხელ, სანდენსის კინოფესტივალზე “ცივი ცხელების“ ჩვენებაზე დასასწრებად ჩავედი. მათ ასეთი წესი აქვთ: ფილმის ავტორებს ბილეთებს უფასოდ ურიგებენ. მეც მივედი შემოქმედებითი ჯგუფისთვის განკუთვნილ მაგიდასთან და ვთხოვე: შეიძლება „ცივი ცხელების“ ბილეთები ავიღო? გოგომ, რომელიც იქ იჯდა, მკითხა - თქვენ ვინ ხართ? „პროდიუსერი“ - ვუპასუხე მე. მან კი მითხრა: – ეს ფილმის შემქნელების მაგიდაა. მე ვუთხარი, რომ ფილმის სცენარიც ჩემი დაწერილი ოყო. მან ისევ  ხაზი გაუსვა, რომ ეს მაგიდა მხოლოდ ავტორებს ემსახურებოდა. მე ვუთხარი, რომ ფილმის იდეაც ჩემი იყო, ის კი ისევ იმეორებდა, რომ ეს ბილეთები ფილმის შემქმნელებისთვის იყო განკუთვნილი“ - სიცილით იხსენებს ამ ამბავს სტარკი.

პირველი ფილმის შემდეგ ჯიმ სტარკი  კვლავ განაგრძობს ჯარმუშთან თანამშრომლობას და რეჟისორის მომდევნო ფილმებში, უკვე, პროდიუსერის სტატუსით ერთვება. მათი ურთიერთობა მართლაც კარგად აეწყო, რადგან ჯიმ ჯარმუშს საუკეთესო ფილმები სწორედ სტარკთან თანამშრომლობით აქვს გადაღებული: “კანონგარეშე“ (Down by law) „ მისტიური მატარებელი“ (Mistery Train) პირველი ორი ნოველა ფილმიდან: „ყავა და სიგარეტი“ (Coffee and Cigarettes) , „ღამე დედამიწაზე“ (Night on Earth).

უკვე კლასიკად ქცეული „ყავა და სიგარეტის“ შექმნის ისტორიაზე საუბრისას პროდიუსერი იხსენებს, რომ ფილმის პირველი ნოველა, თავდაპირველად, პოპულარული ტელეშოუსთვის: შატურდაყ ნიგჰტ ლივე-სთვის გადაიღეს, 1986 წელს.

„მათ ერთგვარი მხარდაჭერა გამოუცხადეს დამოუკიდებელ ამერიკულ კინოს და გადაწყვიტეს, რაღაც პერიოდის მანძილზე მოკლე ფილმები დაეფინანსებინათ. ასეთი ფილმის გადაღება მათ ჯიმსაც შესთავაზეს.” ნოველა სტრანგე ტო მეეტ ყოუ ერთ დღეში გადაიღეს ნიუ-იორკის ერთ ძველ, მიტოვებულ შენობაში. დეკორაციისთვის მხოლოდ მაგიდა, ორი სკამი, ყავა და სიგარეტი დასჭირდათ. მთავარ როლებს ფილმში იმ დროისათვის ჯერ კიდევ ნაკლებად ცნობილი რობერტო ბენინი და სტივენ რაითი არსულებდნენ.

ნოველა იმაზე დიდი გამოვიდა, ვიდრე შოუსთვის სჭირდებოდათ, ამიტომ ეთერში გაშვებისას ეპიზოდების ნაწილი ამოჭრეს. თუმცა საავტორო უფლებას ჯარმუში ფლობდა და ცოტა ხანში მან ფილმის სრული ვერსიის გამოშვება და მეორე ნაწილის გადაღებაც გადაწყვიტა. მეორე ნაწილი თჰე ტწინს 1989 წელს, როგორც სტარკი იხსენებს, „მისტიური მატარებლის“ გადაღებების ბოლო დღეს გადაიღეს და მასში ამავე ფილმის მსახიობები, სენკი ლი, ჯოან ლი და სტივ ბუშემი ათამაშეს.

„როცა ფერად „მისტიური მატარებელს“ მოვრჩით, კამერები შავ-თეთრ სისტემაზე  გადავრთეთ და „ყავა და სიგარეტის“ მეორე ნაწილიც გადავიღეთ“, - ამბობს სტარკი.

„ჯიმი დიდი რეჟისორია. ის განსაკუთრებულად ძლიერი მთხრობელია, არაჩვეულებრივ სცენარებს წერს, რომლებიც ძალიან კარგად იკითხება. ამავე დროს, პირდაპირი და გულწრფელი ადამიანია. მის ამ თვისებებს ძალიან ვაფასებ. დღესაც, ყოველთვის ვამაყობ, როცა მისი ახალი ფილმი გამოდის და კარგ შეფასებას იმსახურებს”, - აღნიშნავს პროდიუსერი.

ჯიმ სტარკი ფიქრობს, რომ თუ რეჟისორსა და პროდიუსერს შორის რაღაც უხილავი კავშირი არ გაიბა, არაფერი გამოვა: „პროდიუსერისა და რეჟისორის ურთიერთობა ქორწინებასავითაა. თუ ხვდები, რომ რეჟისორთან ყოველდღიურ საუბარს და ურთიერთობას ვერ შეძლებ, თანამშრომლობა წარმატებული ვერ იქნება.“ - ამბობს სტარკი.

სწორედ პირადი ურთიერთგაგება და ეს მნიშვნელოვანი ფაქტორები იყო განმსაზღვრელი, რის გამოც მისი „ქორწინება“ ჯიმ ჯარმუშთან თითქმის 10 წელი გაგრძელდა. დღეს ისინი ცალ-ცალკე იღებენ ფილმებს, თუმცა პერიოდულად მაინც ნახულობენ ერთმანეთს. მათი დამაკავშირებელი ისევ სარა დრაივერია, რომელიც დღესაც ჯარმუშთან ერთად ცხოვრობს, ჯიმ სტარკთან კი სხვადასხვა პროექტებზე თანამშრომლობს. „სარასგან ვიგებ ხოლმე ჯიმის ამბებს, როცა ვახერხებთ ერთმანეთსაც ვნახულობთ“, - ამბობს პროდიუსერი. ხუთ ფილმში თანამშრომლობის შემდეგ ჯარმუშისა და სტარკის გზები გაიყო: იმ დროისათვის უკვე ორივე ჩამოყალიბებული პროფესიონალი იყო და გადაწყვიტეს, საკუთარი ძალები ერთმანეთის გარეშეც მოესინჯათ:

„რაღაც ემართებათ რეჟისორებს, როცა თავს დაიმკვიდრებენ, უფრო რთულდება ყველაფერი; პირველ და მეორე ფილმზე მუშაობა გაცილებით უფრო ადვილია და  დაძაბულობაც ნაკლებია ხოლმე: შეგიძლია არაჩვეულებრივი ფილმი გადაიღო და მუშაობის პროცესში საერთოდ არაფერზე იდარდო, მერე კი, რატომღაც, ყველა დეტალზე ბევრს ფიქრობ და ნერვიულობ“, - ამბობს პროდიუსერი. [pagebreak]

ჯიმ სტარკს ყოველთვის ხიბლავდა ახალი რეჟისორების აღმოჩენა და თუნდაც რისკის ფასად, მათთან თანამშრომლობის დაწყება. კარგი ყნოსვისა და პროფესიული ინტუიციის წყალობით, მისი რისკი ძირითადად ამართლებდა. ახალბედა რეჟისორებთან  ერთად შექმნილ ფილმებს, როგორც წესი, პროფესონალებისა და მაყურებლების აღიარებას ხვდებოდა.

„საუკეთესო, რაც შეიძლება ვისურვო, ისაა, რომ, როცა დარბაზში შუქი აინთება და ფილმი დასრულდება, მაყურებელმა თქვას: ეს რაღაც ახალია, რაც მანამდე არასდროს მინახავს. სწორედ ასეთი გამოხმაურება ჰქონდა  „სამოთხეზე უცნაურს“. ისევე როგორც „ცივ ცხელებას“. მართალია, ამას ყოველთვის ვერ შეძლებ, მაგრამ რაც უფრო ხშირად მოვახერხებ, მით ბედნიერი ვიქნები“, - აღნიშნავს პროდიუსერი.

„ცივი ცხელება“ (1995) ჯიმ სტარკმა თბილისშიც ჩამოიტანა. ფილმი, რომლის რეჟისორიც ისლანდიელი ფრიდრიკ თორ ფრიდრიკსონია, ე.წ. ღოად Mოვიე-ს სტილშია გადაღებული და ის ახალგაზრდა იაპონელი ბიზნესმენის მოგზაურობას ასახავს ისლანდიაში: მთავარი გმირი გზადაგზა უცნაურ ადამიანებს ხვდება და მათი საშუალებით უკეთესად ეცნობა საკუთარ თავს და ცხოვრებას. ფილმმა, მოგზაურობისას განვითარებული ამბებითა და ვიზუალური ესთეტიკით, შესაძლოა, ჯარმუშის „მისტიური მატარებელიც“ მოგაგონოთ. სტარკი ამ ფილმის სცენარის თანაავტორიცაა. ეს მისი, როგორც სცენარისტის დებიუტი იყო, რის შემდეგაც ამ ამპლუაში უკვე რამდენიმე მომდევნო ფილმშიც  სცადა თავი.

„ცივი ცხელება“, ისევე როგორც სტარკის პროდიუსერობით გადაღებული ფილმების დიდი ნაწილი, დაბალბიუჯეტიანია. ის დაახლოებით 150 000 დოლარამდე დაჯდა.

ჯიმ სტარკს საკუთარი საპროდიუსერო სტუდია არ აქვს. არც რომელიმე მსხვილ  კომპანიასთან  თანამშრომლობის სურვილი აქვს: მათი კომერციაზე ორიენტირებული სტანდარტები და კლიშეები, ისევე როგორც, კომპანიების სქელჯიბიანი მეპატრონეები, არასოდეს ხიბლავდა. როგორც თავად ხუმრობით უწოდებს - საკუთარი Oნე მან სტუდიო-ს საშუალებით ცდილობს ისეთი სპონსორების მოძებნას, რომლებიც მისი და რეჟისორის საქმიანობაში არ ჩაერევიან: „ეს თავისუფლება ჩემთვის ძალიან ძვირფასია, ამიტომ მირჩევნია ჩემით ვეძებო ფინანსები”

პროდიუსერის აზრით, ფილმის წარმატების ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი მოულოდნელი  სცენარია, რომელიც შეიძლება ძალიან ბანალურ თემებზე იყოს აგებული: სიყვარული, ცხოვრება, სიკვდილი, გამარჯვება, დამარცხება - ამბავი, რომელსაც ყველგან, ყველა ქვეყანაში გაიგებენ და რომელიც ყველა ადამიანისთვის ახლობელია. კარგად გაკეთებული უნივერსალური ამბავი, რომელსაც საინტერესო, გამიზნული დასასრული აქვს -  ასე შეიძლება ჩამოვაყალიბოთ ერთგვარი ფორმულა, რომელსაც ჯიმ სტარკი ყოველთვის ითვალისწინებს:

„დასასრულს ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. მთელი ფილმი ფინალისკენ სვლა უნდა იყოს, ფინალისკენ, რომელიც ლოგიკურიც იქნება და არაორდინარულიც“.

კიდევ ერთი რამ, რასაც სტარკი ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს - კარგი იუმორია. “მხოლოდ მძიმე ისტორიამ და ძალიან რთულმა იდეამ შესაძლოა დააფრთხოს მაყურებელი, თუ მასში რაღაც დოზით მსუბუქი სანელებლებიც არ იქნება შერეული. დროდადრო ფილმში წამოჭრილი სერიოზული საკითხები კონტექსტის შესაფერისი, თუნდაც შავი იუმორით უნდა გაჯერდეს. „თუ ამ ყველაფერს ერთად კარგად შეაზავებ და შეფუთავ, მაშინ მოახერხებ მაყურებელი ეკრანთან დატოვო და ფილმი ბოლომდე აყურებინო“, – აღნიშნავს ჯიმ სტარკი.

პროდიუსერის ბოლო წლების ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი „ფაქტოტუმია“ (2005); ცნობილი ამერიკელი მწერლისა და პოეტის,  ჩარლზ ბუკოვსკის ნოველის მიხედვით გადაღებული ფილმი, რომლის რეჟისორიც ნორვეგიელი ბენტ ჰამერია. რეჟისორმა და ჯიმ სტარკმა სცენარი ერთად დაწერეს, შემდეგ ბუკოვსკის ქვრივისგან ფილმის გადაღების უფლება აიღეს.

„ფილმი შუა ხნის ასაკის ბევრ ადამიანს არ მოეწონა, რადგან ბუკოვსკი სწორედ მათ ბურჟუაზიულ-მეშჩანურ ღირებულებებს დასცინოდა“, - იხსენებს სტარკი.

ფილმს  ბუკოვსკის ფანების ნაწილიც აკრიტიკებდა, რაც ჩვეულებრივი რამაა ცნობილი ავტორების წიგნების ეკრანიზაციისას. მიუხედავად ამისა, „ფაქტოტუმი“ კინოკრიტიკოსებმა მაინც დააფასეს, როგორც ნოველის არაჰოლივუდური, არაკომერციული ეკრანიზაცია. განსაკუთრებით კი მსახიობების თამაშით მოიხიბლნენ: „მეთ დილონი გააზრებულად და საინტერესოდ წარმოაჩენს ბუკოვსკის ალტერ ეგოს, ჰენრი ჩინავსკის პერსონაჟს და რაც მთავარია, არ ალამაზებს და ხელოვნურ გლამურულობას არ აკერებს მის ლოთობას“, - წერდა ფილმის შესახებ პიტერ ბრედშოუ, “გარდიენის” კინოკრიტიკოსი.

სტარკის ბოლო ნამუშევარი ამერიკულ-ირლანდიური ფილმი „პიერია“, რომელიც, როგორც თვითონ ამბობს, საკმაოდ მძიმე დრამა გამოვიდა და მას იუმორმაც დიდად ვერაფერი უშველა.

ფილმის რეჟისორი ირლანდიელი ჯერარდ ჰარლია, რომელიც მთავარ როლსაც თავადვე თამაშობს. „პიერი“ ზაფხულში კარლოვი ვარის ფესტივალზე აჩვენეს, თუმცა მისი ოფიციალური პრემიერა 2012 წელს შედგება. „ეს ძალიან რეალური, სევდიანი ისტორიაა მამისა და შვილის ურთიერთობაზე. ფილმის დამთავრების შემდეგ მაყურებლების დიდი ნაწილი ტიროდა“ - ჰყვება ჯიმ სტარკი.

ფილმში ერთ-ერთ მთავარ როლს ამერიკული ინდი კინოს ვარსკვლავი, ლილი ტეილორიც თამაშობს („არიზონას ოცნებაში“ გრეის სტალკერის როლი). ტეილორი სტარკის 3 ფილმშია გადაღებული და მისი ერთ-ერთი საყვარელი მსახიობია. სტარკი, მსახიობების შერჩევისას მხოლოდ სინჯებით არ კმაყოფილდება: „შეიძლება მსახიობმა კონკრეტულ სცენას კარგად გაართვას თავი, მაგრამ რეალურად ცუდი მსახიობი იყოს ან როლს ვერ მოერგოს“, – ამბობს სტარკი, რომელიც მსახიობებს სხვა ფილმებში შესრულებული როლებით აფასებს (თუ, რა თქმა უნდა, მსახიობი ახალბედა არაა) და მათ თამაშს ყურადღებით აკვირდება: „განსაკუთრებით მაინტერესებს მსახიობები, რომლებიც  ცუდ ფილმებშიც კარგად თამაშობენ. ე.ი. ისინი მართლაც კარგი მსახიობები არიან“, - ასკვნის პროდიუსერი.

„ყოველთვის საინტერესოა ახალი ქვეყნების და ახალი რეჟისორების აღმოჩენა. საქართველოდან კი დიდი ხანია არაფერი გვსმენია და არაფერი გვინახავს“, - ამბობს პროდიუსერი, რომელსაც თბილისის კინოფესტივალამდე ბევრი არაფერი გაეგო  თანამედროვე ქართულ კინოს შესახებ, თუმცა ძველი კლასიკიდან თავის დროზე რამდენიმე ფილმი ნანახი აქვს.

ჯიმ სტარკი ამბობს, რომ ისეთ სიტუაციაში, როგორშიც დღეს ქართული კინოა - სანამ ინდუსტრია განვითარდება და კინოს მხარდაჭერით კერძო პირები დაინტერესდებიან, ყველაზე კარგი გამოსავალი სახელმწიფო დაფინანსების გაზრდა იქნებოდა: „სახელმწიფო ინვესტიციები უფრო მეტი ფილმის გადაღების საშუალებას მოგცემთ, რაც, დროთა განმავლობაში, ხარიხსაც გააუმჯობესებს“ - ამბობს სტარკი და დასძენს, რომ საქართველოს თავისი ადგილმდებარეობისა და ლანდშაფტის გამო ძალიან კარგი შანსი აქვს საერთაშორისო კინომწარმოებლები მოიზიდოს. მით უმეტეს, რომ აქ გადაღება ბევრად უფრო იაფი ჯდება.

პროდიუსერმა  თავის გატაცებას არც საქართველოში უღალატა და განსაკუთრებული ყურადღება თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალზე დებიუტანტებს მიაპყრო: “მე მომეწონა თქვენი პირველი ფილმი, დარწმუნებული ვარ, წინ საინტერესო მომავალი გელით” - მისწერა მან ქეთი მაჭავარიანს მისი ფილმის, “მარილივით თეთრის” ნახვის შემდეგ. “Fეელ ფრეე ტო ცონტაცტ მე ანყტიმე” - ასე ტრივიალურად მთავრდებოდა მეილი, რომელიც რეჟისორმა მისგან მიიღო, თუმცა, ჯიმ სტარკთან პირად კონტაქტზე გასვლა ნებისმიერი დებიუტანტი რეჟისორისთვის კარგი შანსი შეიძლება გახდეს.

„ვფიქრობთ, რომ ჯიმ სტარკი შეიძლება ჩაერთოს კინოგანათლების რეფორმის საკითხში და საქართველოში  საერთაშორისო კინოპროფესიონალების მოწვევაში დაგვეხმაროს. რაც უფრო ხშირი იქნება კონტაქტი, მით უფრო რეალურია, რომ მან თავად გადაწყვიტოს საქართველოში ფილმის გადაღება. ვფიქრობ, ეს პროცესი უკვე დაიწყო“, - ამბობს კინოცენტრის ხელმძღვანელი თაკო ტატიშვილი,  რომელიც თბილისის შემდეგ სტარკს ამ დეტალებზე სასაუბროდ თებერვალში ბერლინის კინოფესტივალზე შეხვდება.

ამ ეტაპზე ჯიმ სტარკი თავის კინოკარიერას ისევ დამოუკიდებელი კინოს მიმართულებით აგრძელებს და ჰოლივუდისკენ გახედვაც არ უნდა.  „არც მე მიყვარს ისინი და არც მათ ვუყვარვარ, რატომ უნდა გავაკეთო ეს? - ღიმილით მპასუხობს ამ თემაზე დასმულ შეკითხვაზე.

დღეს ის ნიუ-იორკში ცხოვრობს. სიგარეტს არ ეწევა, ყოველდღე რამდენიმე კილომეტრს დარბის და ცდილობს, ჯანსაღი საკვებით იკვებოს. წლების მანძილზე ზედმეტი წონის გამო მას სულ პრობლემები ჰქონდა, ახლა კი, მას შემდეგ რაც ბოლო ერთი წლის მანძილზე 25 კილო დაიკლო, თავს გაცილებით უკეთ გრძნობს. ჯიმ სტარკი მართლაც სულ სხვანაირად გამოიყურება, ვიდრე ძველ ფოტოებზე, რომელიც ფესტივალზე მის ჩამოსვლამდე ვნახეთ:

„ახლაც დიეტაზე ხართ? როგორ ახერხებთ წონის შენარჩუნებას?“ - ვეკითხები მისი ნებისყოფით გაოცებული. - „არა, უბრალოდ ვცდილობ ჯანსაღად ვიკვებო. ბევრსაც ვვარჯიშობ, ეს ყველაზე კარგი საშუალებაა ფორმაში ყოფნისთვის“ - მეუბნება 60 წელს მიღწეული პროდიუსერი. მისი ენთუზიაზმი ისეთი გადამდებია, თვითონ კი ისეთი თავდაჯერებული, რომ მიუხედავად იმისა, გაქვთ თუ არა წონის პრობლემები, ჩემს მსგავსად, მეორე დღიდანვე ვარჯიშის დაწყება მოგინდებათ.

ამერიკაში დაბრუნების შემდეგ სტარკი თავის ახალ პროექტზე გააგრძელებს მუშაობას. ეს 3D ფორმატის ვესტერნის ტიპის ფილმი იქნება, დიდი სივრცეებითა და ბევრი შორი ხედით. კინოინოვაციების მიმართ ისეთივე გახსნილია, როგორც ახალბედა რეჟისორების შემთხვევაში.

“დღეს 3D რატომღაც უფრო ანიმაციასთან ასოცირდება, მაგრამ რეალურად ამ ფორმატში ძალიან საინტერესოდ შეიძლება მუშაობა. მაგალითად, ვენდერსმა და მისმა ოპერატორმა „პინაში“ არაჩვეულებრივად გამოიყენეს ნეგატიური სივრცე, რაც ძალიან არტისტული და შთამბეჭდავი გამოვიდა“, - ამბობს სტარკი და იმედი აქვს, რომ ეს ფილმიც, “პინას” მსგავსად, საინტერესო გამოვა. მით უმეტეს, რომ მისი თანაპროდიუსერი ვენდერსის კომპანიაა, რაც წარმატების შანსს აორმაგებს.

ჯიმ სტარკი თავისი შემოქმედებით და ცხოვრების სტილით გარკვეულწილად  ანგრევს მითს იმის შესახებ, რომ ასაკთან ერთად ადამიანები უფრო კონსერვატორები და კონფორმისტები ხდებიან. მისი განწყობა და შეხედულებები დღესაც ისეთივე ნოვატორული და ენთუზიაზმით სავსეა, როგორც 30 წლის წინ, კინოკარიერის დასაწყისში იყო. შესაძლოა მან ახალი ჯარმუში ვეღარ აღმოაჩინოს, მაგრამ მისი პროდიუსერობით კიდევ არაერთ საინტერესო ფილმს რომ ვნახავთ, ამაში დარწმუნებული ვარ.

@