კვანტურ ფიზიკაში უნივერსიადის ფინალი რო იყოს, დაჯდები და უყურებ. აი ეგეთი ინტრიგა რამეა ფინალი. იმ დღეს "ნიჭიერის" ფინალი იყო. უკვე კაი ხნის წინ. ჰოდა ვუყურე. ერთი მონაწილე განსაკუთრებით მომეწონა - ილუზიონისტი იყო და ნაღდად საკაიფო შოუს აკეთებდა.

პოლონეთთან დაკავშირებული ჩემი პირველი ვიზუალური შთაბეჭდილება კათოლიციზმს უკავშირდება. თორმეტი წლის ვიყავი, მხატვარ ეჟი დუდა გრაჩის გამოფენაზე რომ მოვხვდი. მახსოვს ჩემზე მაღალი ადამიანების დუდუნი თავს ზემოთ.

მისი წარმოდგენები ცუდად მომართული მანეკენების, გროტესკულად მეტყველი თოჯინებისა და მკვდრეთით აღმდგარი ადამიანების დროებით ზეიმს წააგავს. თითქოს ამქვეყნიური ვნებებისთვის ადგილი აღარ დარჩათ.

ინტერვიუ ჩაწერილია 1970 წელს. ულრიკე მაინჰოფი 36 წლისაა. მას ორი შვილი ჰყავს, რომლებსაც მარტო ზრდის. გადაღლილია, წვალობს. ინტერვიუს დროს ხელებს ვერ აჩერებს, პაპიროსს ატრიალებს, ნივთებს აადგილებს. ულრიკე თავჩაღუნული ლაპარაკობს, ხანდახან თუ ამოხედავს ხოლმე კამერას. გარეგნულად? რა ვიცი. მაგრამ ერთხელ თუ ნახეთ, არ დაგავიწყდებათ.

რაზე გინდათ, რომ ვისაუბროთ?

ძირითადად მუსიკაზე.

ეს ისაა, რაც მიჭირს ხოლმე, განსაკუთრებით - ინგლისურად. მუსიკაზე მირჩევნია ვიმღერო, ოღონდ - ფრანგულად. ახლა ნუ მომთხოვთ ამას, კარგი? სიმღერას ვგულისხმობ.

ახლა გამახსენდა, სწორედ რომ სამოცდაათიან წლებში იყო წიგნების ასეთი სერია, ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე კარგი და მოქნილი სერია იმ დროში და ერქვა "ერთი მოთხრობა".

შეიძლება ითქვას, რომ წიგნები არც იყო, არამედ პატარა, თხელი რვეულები, მომცრო ზომისა. თითო რვეულში, მწერლის თითო მოთხრობა იყო, ისინიც ალბათ სხვადასხვა ზომისა.

მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობის პერიოდიდან დაწყებული, ნორმან მეილერი თავის მიმოწერაში მუდმივად აქტუალურ პოლიტიკურ თემებს ეხებოდა - გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრეც კი.

ბიეტრის მეილერს

8 აგვისტო, 1945

ჩემო პატარავ,

"ჩვენ ვისჯებით იმიტომ, რომ სექსი ვიღაცამ ოდესღაც ცოდვად გამოაცხადა".

მიშელ ფუკო

ღრმადმორწმუნე რუს ფილოსოფოსს ვასილი როზანოვს ასეთი აზრი ეკუთვნის: თუკი სექსი სიყვარულის უმაღლესი ხორციელი გამოხატულებაა, მაშინ რატომღა უნდა გვიკვირდეს ინცესტი? - ის ხომ ადამიანის უკეთილშობილეს ლტოლვას განასახიერებს...

ნუღარ უყურებ ჭერს,

თუ არ უშველი თავს,

არავინ გაგიღებს კარს.

ირაკლი ჩარკვიანი

რა განსხვავებაა ირანის ისლამურ რესპუბლიკასა და საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის? ირანში აკრძალულია აზარტული თამაშები - უბრალო სათამაშო კარტსაც ვერ იყიდი. საქართველოში ყოველ ფეხის ნაბიჯზე სათამაშო ავტომატები და სამორინეებია.

ეს "მეორე არხია", ოღონდ არა ის, კარგად ნაცნობი "მეორე არხი". ეს არხი უკვე პოლიტიკურია და, მრავალფეროვანი გადაცემების ნაცვლად, არხზე ძირითადად პოლიტიკოსები და "უფრო ძირითადად" ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები არიან გამაგრებულები,

მონაწილეები:

ლევან ბერძენიშვილი - რესპუბლიკური პარტიის წევრი

ლელა გაფრინდაშვილი - ფილოსოფოსი

ნატო ზაზაშვილი - ფსიქოლოგი

ვახუშტი მენაბდე - იურისტი

მამა ვლადიმერ ვახტანგაძე - წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესიის მღვდელმსახური

პოლიტიკურ ზონას, ისევე როგორც ნებისმიერ სხვა საბჭოთა ზონას, თავისი არისტოკრატია ჰყავდა: მზარეული, მეკუჭნავე, ბიბლიოთეკარი, ცეცხლფარეში, მეაბანოე, პარიკმახერი, ბარაკის მორიგე, კინომექანიკოსი, კურიერი და ა.შ. ამაზე წერდნენ სოლჟენიცინი, გინზბურგი, შალამოვი და სხვა ავტორები, რომლებიც სასწაულებრივად გადაურჩნენ გულაგს.