მას შემდეგ, რაც ციხიდან გამოხვედით, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ საზოგადოებას საკუთარ თავს სთავაზობთ როგორც "სხვა" შალვა რამიშვილს. გასაოცარია თქვენი ზედმეტი ამბიციურობაც იმასთან დაკავშირებით, რომ ცოცხალი სენსაცია ხართ და ყოველი გამოჩენისას ხალხს აალაპარაკებთ. რა ხდება, ახალ ავტოგმირს  სთავაზობთ საზოგადოებას?
რაკიღა ასეთი კარგი ჟურნალი გაქვთ, მოდი, კარგი ინტერვიუ გავაკეთოთ და ზედაპირული შეფასებების სფეროსა და მახეს გავცდეთ.

"ბიძია, დამეხმარეთ!!!" - ერთ-ერთი "პროფილი" მაია ასათიანმა სწორედ ასე, უსახლკარო ბავშვების სიტყვების ციტირებით დაიწყო. და მერე: "ამ სიტყვების შემდეგ ჩვენი მოქმედება მექანიკურია - ვყოფთ ჩანთაში ხელს, ვიღებთ ხურდას, ვაგდებთ გამოწვდილ ხელში, ვაგრძელებთ გზას და გვგონია, რომ ვალი მოხდილია"... ასე დაიწყო უსახლკარო ბავშვებისთვის მიძღვნილი "პროფილი".

არსებობს სიკეთის ძალადობა - როცა ვიღაცას აძლევ იმას, რასაც ვერასდროს დააბრუნებს, აუცილებლად გაბოროტდება. კი არ ართმევ, აძლევ, მაგრამ ბოროტი ხდება. იმის შეგრძნება აბოროტებს, რომ ვერასდროს გადაიხდის სამაგიეროს. ბოდრიარი ამბობს ერთგან ამას, თუ რაღაც ასეთს.

აგვისტოს ომის შემდეგ საგრძნობლად გააქტიურდა რუსეთისა და საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიების, საქართველოს საპატრიარქოსა და რუსეთის ოფიციალური პირების ურთიერთობა, რომლის ქოლგის ქვეშ რუსული და ქართული საზოგადოების წარმომადგენლები, როგორც თავად ამბობენ, "დიალოგში" ჩაებნენ და რუსულ-ქართული ურთიერთობის ნორმალიზაციაზე ზრუნავენ.

"ცუდი მსჯელობის წამალი უკეთესი მსჯელობაა", - წერს ნობელის პრემიის ლაურეატი, ამარტია სენი თავის ახალ წიგნში "სამართლის იდეა".  

მიშა, მიხაილ ვასილის ძე პოლიაკოვი, მარინა ვლადის (მარინა ვლადიმიროვნა პოლიაკოვა-ბაიდაროვა) ღვიძლი ბიძაშვილი, ნამდვილი პეტერბურგელი იყო. ჩრდილოური გარეგნობა ჰქონდა, სახის მკაცრი ნაკვთებით „კოლიმის მოთხრობების" გენიალურ ავტორ ვარლამ შალამოვს წააგავდა, ოღონდ უჩვეულოდ შავგვრემანი იყო.