უბრალოდ იძულებული ვარ, საკუთარი თავის ციტირებით დავიწყო.

"შოკოლადის" მკითხველს შეიძლება ახსოვს "ცრემლიანი სათვალე", რომელშიც ნაგისა ოსიმას ფილმის, "გრძნობათა იმპერიის" თბილისურ პრემიერას ვიგონებდი; სურათის გმირის, სადას გადაწყვეტილებას, ეროტიკულ ექსტაზში ფალოსი მოაჭრას თავის შეყვარებულს, ფილარმონიის საკონცერტო დარბაზის პუბლიკა ყვირილით და გინებით გამოეხმაურა _ "არ მოაჭრა!", "არ მოაჭრა!" აყვირდნენ ქართველი კაცები (ფინალისთვის დარბაზი თითქმის სრულიად დაიცალა ქალებისგან)...

22 აპრილს კინოთეატრ "ამირანში" ნუცა ალექსი-მესხიშვილის დებიუტი წარმოადგინეს. ეს იყო 30-წუთიანი ფილმი, სახელწოდებით "ბედნიერება", რომელიც ანანურშია გადაღებული და მასში ადგილობრივი მოსახლეობაც არის ჩართული. ფილმის სცენარს საფუძვლად დაედო ზაირა არსენიშვილის მოთხრობა "ცოლმა ქმარი დაიტირა".

სტენდალი ამბობს ერთგან, რომ დემოკრატიის დამახასიათებელი ნიშანია უძალო სიძულვილის განცდა საზოგადოებაში. თანამედროვე პოლიტოლოგები გვიდასტურებენ, რომ დიდ რომანისტს ფსიქოლოგიური ალღო არ ატყუებდა.

2007 წლის თებერვლის დასაწყისში, "რუსთავი 2"-მა სტალინის შესახებ რუსეთში გადაღებული სერიალის ჩვენება დაიწყო. სპეციალურად მომზადებულ სიუჟეტში ავტორმა, დავით ნიკურაძემ საზეიმოდ გვამცნო: "მინდა განვაცხადო, რომ დასავლურმა კამპანიამ დიდად შეუწყო ხელი სტალინის საწინააღმდეგო საზოგადოებრივი აზრის ჩამოყალიბებას და ეს გასაკვირი არც არის _ დასავლეთი ხომ მას ყველა ბოროტების სათავედ თვლიდა".