ბაბუაჩემს, ვასილ ალავიძეს არ მოვსწრებივარ - მამა სტუდენტი იყო, ბაბუა რომ გარდაიცვალა. სამაგიეროდ ბევრი რამ ვიცი მის შესახებ და არაერთი სახალისო ისტორიაც მაქვს მოსმენილი. მაგალითად, ვიცი, რომ ფეხის ზომა ორმოცდაექვსი ჰქონდა, თავისი შარვლების დაუთოების უფლებას არავის აძლევდა და ცხელ ღომს ვენტილატორით აგრილებდა ხოლმე. ამ ყველაფრის შესახებ მეტწილად მამისგან ვიცი.  

მემგონი, ნიკა ყველაზე მშვიდი და უტყვი ადამიანია ჩემს ნაცნობებს შორის, ბაბუაჩემის შემდეგ. არც "შენსკენრახდება, სამსახურშირაამბებია, ბავშვსალერგიამთუგადაუარა" შეკითხვებით შეგაწყენს თავს და მითუმეტეს ახლად ყურმოკრული ადგილობრივი ჭორებითაც არ გამოგილაყებს ტვინს. გამიმართლა.  

ორი დღის წინ ვიყავი მისული, ვარცხნილობა მქონდა შესასწორებელი. ახალი წლის მოლოცვა-მოკითხვის შემდეგ სავარძელში რომ მოვთავსდი, არ ვიცი, რამ წამომიარა და შეკითხით მივუბრუნდი:

- ჰა, აბა, როგორი 2011 წელი გქონდა?!

-       ბებო, რომ დამპირდი, ხომ მიყიდი? - ეკითხება 4 წლის ფუმფულა კესო იქვე სკამზე ჩამომჯდარ სანდომიანი გამომეტყველების ასაკოვან ქალს, რომელიც თვალს არ აცილებს სტაფილოსფერი ნიჩბით ქვიშაში ბეჯითად „მოჩიჩქნავე“ შვილიშვილს.

-       რას ბებო?

-       რას და შოკოლადს.