ზელანდილეთა 9 ნომერმა კირკმა თასი რომ ასწია მაშინ ორი წლის ვიყავი, თუმცა ის კადრები შემდეგში ბევრჯვერ ვნახე და კარგად მახსოვს: წარბგასისხლული, დალეწილი, ბედნიერი როგორ სჭიდებს ორივე ხელს და მთელი ქვეყნის დასანახად ააქვს თავს ზემოთ.

რეზო ინანიშვილს აქვს თავის მოთხრობაში (სახელი დამავიწყდა) უშიშა პაპა ავად რო გახდება, მთიდან ქალაქში ჩამოიყვანენ და მერე ზოოპარკში ჯიხვების სანახავად მიყავს შვილიშვილს, სადაც, გალაიაში გამომწყვდეული ცხოვლების შემხედვარე უშიშა ამბობს: ეგ ჯიხვები არ არიან, ჯიხვს ეს კედელი რას დააკავებს, მომაცილე ბალღო, წამიყვანე, ნუ მაყურებინებ ამათ საცოდავობასო.

- სად სწავლობენ თქვენი ბიჭები ასე თამაშს? - ვკითხე შევარდენის სტადიონზე სამოას შერკინების მწვრთნელს, როდესაც თბილისში, ოცწლამდელთა ჩემპიონატზე იყვნენ ჩამოსულები.

არავის არ უთქვამს, მგარამ ნამდვილად ვიცი რომ ისინი თავისით გაჩნდნენ, თამაშის წესების დაკანონებისთანავე დაიბადნენ და ამაში არაფერი უცნაური არ არის, ყველა წესი ხომ იმისთვისაა მოგონილი რომ დაარღვიაო და სახელიც როგორი დაარქვეს - მღლეტავები (ზოგან 6 და ზოგან კიდევ 7 ნომრები), ანუ ადამიანები რომლებიც ცდილობენ ყველანაირი ხერხით შეგინელონ, ჩაგიშალონ შეტევა, ბურთი მოგპარონ, სუფთა ჩხიკვთა ქოარწილის ყვავი - წამო ჩავუშხამოთო!

მაგარი ამბავი იყო კივარას დანიდინში, ოთაგოს სტადიონზე, ეგ კიდე ის ქალაქია, რომელსაც ნაღდი რაგბის გემო არ ესწავლება, ტყუილად კი არ უწერია სამხრეთ აფრიკის ყოფილ კაპიტანს - კორნე კრიხეს თავის წიგნში: სად არ ვყოფილვარ რაგბის ამბავში, მაგრამ დანიდინისნაირი არაფერი მინახავს, იცი რაზე ხვდები რომ ზელანდიის ნაკრები უკვე ჩამოსულია? მთელი ქალაქი შავ ფერში იმოსება, შენობებსაც კი შავი დროშები ფარავსო.

_ ყველანი ერთნაირები არიან, თუ მაგრა შეასკდი ზადნავენ, ყველანი ირლანდიელების გარდა, მაგათ რაც უფრო მაგრა ეჯახები მით უფრო მაგრა და მაგრა მოდიან, - იცოდა ხოლმე თქმა ჩემმა ვაჯრიშისგან კისერგამქრალმა, დევივით ბანჯგვლიანმა და მრგვალმა მწვრთნელმა, რომლის სახელსაც, თავის დროზე, ყოველ კვირაობით ხმის ჩაწყვეტამდე გაჰყვიროდა ოცი ათასი ფრანგი გულშემატკივარი.