მთელი კვირაა  რიტუალებზე ვფიქრობ.

მათ შორის ჭამის რიტუალზე

მთელი ეს თეთრისუფრავერცხლისდანაჩანგალიბროლისჭურჭელიაბრეშუმისხელსახოციპირველიმეორედესერტისადათევზისჩანგალილოცვაჭამისწინლოცვაჭამისმერემადლობაღმერთსდამადლობადიასახლისსდამადლობამამასრომელიცბაზარშიწავიდა...

ყველა ლოცვის ტექსტს შევცვლიდი და უბრალოდ ასე ვილოცებდი:

გთხოვ, არავინ მოკვდეს შიმშილისა და სიცივისაგან, არავინ.

და მადლობა.

ყველას სხვადასხვანაირი მეხსიერება აქვს.

ჩემს ერთ მეგობარს ყოველთვის ახსოვს, ტანსაცმლის რომელი ფერი რომელთან ჰქონდა შეხამებული შემთხვევით შემხვედრს.  ჩემს ბებოს ზუსტად ახსოვდა სტუმრად ღამისთევით დარჩენილს, რომელ სახლში როგორ გახამებული თეთრეული დაუგეს. ჩემს მეორე ბებოს თავისი სკოლის ყველა მასწავლებელი ახსოვს ოჯახებიან- ნათესავებიანად, ჩემი მეზობელი რეკლამების ტექსტების იმახსოვრებს, ლეკას სუნამოები ამახსოვრდება, ზაზას - ციფრები, ქეთოს-განწყობები, მე - გემოები.

2010 წლის  31 დეკემბერს ბოლო დღე იყო, როცა მე და ზაზა მარტოები ვიყავით, ერთმანეთისთვის დრო გვქონდა, მარტო ერთმანეთი გვყავდა, ძილისა და ღვიძილის, ზოგადად, ცხოვრების თავისუფალი რეჟიმი გვქონდა, არა ისე, როგორც ახლა - დილით ცხრაზე ფაფა, 11-ზე ხაჭო, 3-ზე სადილი, მერე ძილი,  6-ზე ხილი და ა.შ .

პირველად იყო ბუტერბროდი,

არა,  არა, მეშლება.

პირველად იყო სიტყვა,  ეს იყო  სიტყვა „პური“, მერე კიდევ ამ პურზე დადებული რომელიმე ბალახის ფოთოლი ან სულაც პრეისტორიული ყველის ნაჭერი და ასე დაიბადა ბუტერბროდი.

ეს იყო მეშვიდე დღეს, როცა უფალმა ყველაფერი შექმნა, დაისვენა და ღრუბლებზე მოთავსებული მთვარის ბუტერბროდიც მიირთვა.

თუ გსურთ, მითხარით, რომ მხოლოდ საკვებია ჩემი რელიგია, ალბათ, ამას დიდი ხანია ფიქრობს ჩემი ბლოგის მკითხველი.